Weblog van Chrétien Breukers

In de metro (26)

Posted in In de metro by Chrétien Breukers on 03/01/2019

In de metro zit een man die op de Nederlandse dichter * lijkt. De Nederlandse dichter * is niet heel bekend. Hij schrijft wel heel veel, onder meer op zijn weblog. Soms lees ik dat. Het is heel gek, de stukjes die * schrijft zijn niet zo goed, een beetje zeurderig, een beetje cultureel-correct, een beetje ‘vroeger was alles beter’ en toch schrok ik er, als ik eenmaal bezig ben, een stuk of twintig achter elkaar naar binnen. Die stukjes zijn net als drop. Je wilt niet dooreten en je houdt pas op als de zak leeg is. Achteraf voel je je een beetje opgeblazen en neem je je voor: Dat nooit meer. Tot je na maanden weer een zak koopt of het adres van *’s weblog intypt.

De man heeft iets weg van een groot kind. Ik moet haltes lang de neiging onderdrukken om de middelste knoop van zijn jas dicht te maken, zijn jas opnieuw te knopen, de vlek op zijn gezicht er met spuug af te werken en hem over zijn kale bolletje te aaien. Ik voel een bijna dwangmatige wil om hem presentabel te maken, net zoals ik tijdens het lezen van *’s stukjes altijd de wil voel om de stijl waarin ze zijn opgetrokken bij te werken. De man heeft een heel kleine tas bij zich, wat hem extra irritant maakt. Hij heeft die vast alsof er een zeer kostbaar ding in wordt vervoerd. Wat zou het zijn? Zijn kunstgebit? De laatste zakdoek die zijn moeder voor hem heeft gekocht, met zijn monogram erin geborduurd?

Buiten sneeuwt het. Daarom is de metrovloer nat en modderig. De meeste mensen zien dat niet. Ze banjeren naar binnen of naar buiten, de deuren sluiten zich weer, ze gaan zitten of staan, wat ik wil zeggen is: de metrovloer is voor de meeste mensen geen onderwerp van beschouwing. Voor mij wel. Niet dat ik veel opschiet met die beschouwingen, integendeel. Ik leid mij af. Als ik langer dan een minuut nadenk over de gore zooi die de metrovloer is geworden, kijk ik niet naar de man die zo vreselijk veel op * lijkt en kan ik mijn gedachtenleven opnieuw vrijelijk inzetten voor belangrijker zaken.

Ik denk aan de film van Orson Welles die ik thuis zal gaan zien, The other side of the wind. Een nooit door Welles zelf voltooid werk, dat nu toch op Netflix is te zien. De films van Welles zijn altijd heel echt, omdat ze nep zijn. Zijn laatste film (tot nu toe) heet niet voor niets F for fake. Ze zijn gemaakt van beelden en licht, waar Welles zijn ideeën over montage op los liet. Maar misschien zijn ze dus ook gemaakt van wind. Ongeveer zoals de Nederlandse acteur Han Bentz van den Berg zei: ‘Toneel is rook, rook!’ Maar dan met wind. Wind is ook nog eens onzichtbaarder dan rook, al zie je het effect ervan wel. Heel even, voordat het verdwijnt en de wind er nooit lijkt te zijn geweest. Samen met de film is een documentaire uitgebracht óver het maken van de film: They’ll love me when I’m dead. Dat is waar. Ik denk dat * – en als ik opkijk, is de man die zo op deze Nederlandse dichter lijkt mij ontsnapt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: