In de metro (25)

In de metro zit een man die een kerstboom op het stoeltje naast zich heeft gezet. Een kerstboom met kluit, in een rode emmer. Er hangen nog twee slingers in. De man kijkt af en toe opzij, alsof hij bang is dat het ding wegloopt. De bagagesticker van Transavia zit nog om het handvat van mijn koffer. Een jaar geleden vond ik dat stoer; nu probeer ik het voordat ik thuis ben al los te pulken. Is de sticker van papier of plastic? Als het leven geen zin heeft, ligt die in de beweging. Meer dan vier jaar geleden schoot ik in beweging en ik ben nog steeds onderweg, een kogel die vergeten is wat hij moet raken.

Ik vind Kerstmis een fijn feest. Niet zozeer om de vrede op aarde, of om de gemeenschappelijkheid die wordt opgeroepen, waar ik altijd een beetje nerveus van word, maar om de balans tussen (een overvloed aan) licht en (het alles weer dempende) donker. Een kerstboom vol lampjes, na zonsondergang van buiten af gezien: dan kom je ongeveer bij geluk in de buurt. Dit is de eerste Kerstmis in mijn leven, op mijn eerste twee na misschien, dat ik geen vlees heb gegeten. Ik voel me nog ongemakkelijk met mijn nieuwe levenswijze en vraag me af of ik me ‘vegetariër’ zal noemen, ooit.

Een moeder met twee zoontjes stapt in. Ik wil niet naar de moeder kijken. Ik kijk toch. Ze ziet er uit alsof ze toe is aan een slaapkuur van een week. De zoontjes zijn gefascineerd door de boom. Ze schuiven er steeds dichter naar toe, op hun lichtgevende sneakers. De moeder is te moe om ze terug te roepen. Ze kijkt nergens naar, hoewel, volgens mij heeft ze in haar hoofd een paar anekdotes gevonden waar ze een tijd omheen wil gaan draaien – haar blik ontspant. Ze wordt op een treurige manier mooi, een engel met een paar barsten, maar dat is niet erg, als je die richting de boom draait zie je er niks van. Als zij de kerstengel is, ben ik Caspar, Balthasar of Melchior, helemaal aan de rand van het tafereel, wachtend op 6 januari. Kijk, ik heb een cadeau meegebracht. Ja, mooi, dank je wel.

Eén van de zoontjes durft de boom aan te raken. De eigenaar houdt hem voor de zekerheid in de gaten. Je weet het nooit, met kinderen en bomen. Ze zijn in staat om er een tak af te breken. En dat zou zonde zijn. De moeder ziet het gebeuren en kan nog steeds geen woord uitbrengen. Ze bestudeert haar zoontjes en lijkt het ene moment gelukkig, het andere moment bereid om ze weg te geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s