Fragment uit: The wallcreeper

Samuel Coleridge schreef ‘The Rime of the Ancient Mariner’, een beroemd gedicht met in elk geval twee klassieke regels: ‘Water, water, everywhere, / Nor any drop to drink.’ Over dit gedicht hebben de twee hoofdpersonages uit The wallcreeper van Nell Zink het in onderstaand fragment. Het is een dun boek, een roman in fragmenten; en toch gaat het over alles en is het, op de koop toe, zeer geëngageerd. Op een wat ruwe, onbehouwen en zeer humoristische manier, die vooral zit in de toon die Nell Zink aanslaat. Want schrijven is niet zozeer een kwestie van stijl, schrijven is een kwestie van toon. En de toon die Zink aanslaat, maakt The wallcreeper voor mij een van de beste boeken die ik dit jaar las. Op de valreep. Als ik lijstjes maakte, kwam ze er op voor.

“(…) Because if you have a plant you don’t like the looks of on your lawn, or a bug that looks weird, you’re going to kill it, unless you’re a total sap. So all the nature lovers get this training and these jobs and make out like they’re master technicians of the ecosphere, but they’re just saps. Because nobody knows how the ecosphere works. It just wants to be left alone. Life is what happens when you leave it alone. It’s circular! But nobody wants to leave it alone. They want to love it. Love of nature is a contradiction in terms. It’s the thing everybody says nobody has enough of, and it’s this totally nonexistent personality trait. The myth of biophilia. Loving living things at your own expense, being happy that they’re out there somewhere, living their lives, where you never see them. Give me a break. What a fucking joke.”
“Like in the ‘Rime of the Ancient Mariner,’” I said.
“What’s that got to do with anything? You never listen to me.”
“I mean about loving living things. It’s like when he says, O happy living things no tongue, their beauty might declare, and the albatross falls off his neck into the sea.”
“Albatross on his neck? Why doesn’t it fly away?”
“It’s dead. He shot it with a crossbow. That’s why the ship was under a curse. They tied it around his neck.”
“How did they tie it on? With the wingtips in front, like a cape?”
“They tied it on a string, I’m pretty sure. I know it’s a huge bird, like a turkey, but I mean, this is the British navy. They had punishments like keelhauling and confinement to the bowsprit. The albatross is nothing.”
“The albatross was dead.”
“But the water snakes were alive! He looks over the side and sees the slimy things that crawl with legs upon the slimy sea, and he realizes there’s nothing better in the world, and he says, O happy living things no tongue, their beauty might declare. Because the water snakes were alive, and he was alone on a ship full of dead people.” (…)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s