In de metro (23)

In de metro is iemand een kerstlied aan het zingen. In het Duits. Stille Nacht. Ik neurie een beetje mee, tot de Starbucksbeker onder mijn neus wordt gehouden. Ik heb geen muntjes bij me en kijk weg. Nog steeds neuriënd. Ik denk aan het Ikeaglas gevuld met allemaal stukken van 1, 2 en 5 kroon, in de keuken. Neem toch eens af en toe een paar van die dingen mee, voor gelegenheden als deze. Maar nee… Als ik bij de Starbucks ben, zeg ik altijd dat ik Christ heet, om verwarring rond mijn naam te voorkomen. Soms staat er dan ‘Kris’ op de beker, of zelfs ‘Chris’. Meestal wordt het toch zoiets als ‘Isshish’ of ‘Indris’. Het is gewoon een kwestie van wachten tot de juiste koffie voorbij komt.

Een oude man weigert een zitplaats die hem wordt aangeboden. Hij zegt dat hij maar één halte mee hoeft. Dat is niet waar. Hij staat er drie haltes later nog, onhandig wiebelend, zijn wandelstok om zich heen bewegend, één knoop van zijn winterjas aan één draad hangend. Hij ziet er netjes uit en is toch al een beetje aan het verloederen, alsof zijn vrouw kort geleden is gestorven. De zanger is een beetje opgeschoven. De oude man zoekt in de binnenzak van zijn overjas naar geld, valt bijna, haalt een portemonnee tevoorschijn, valt weer bijna, zoekt een muntstuk, haalt er een paar tevoorschijn, gooit er een paar terug en geeft de zanger dan tien kroon, en valt voor de derde keer bijna. Het is een modernistisch verhaal met invloeden uit het late realisme. De knoop beweegt mee op het ritme. Hij bergt de portemonnee weer op, dat duurt ongeveer één halte.

Er komt iemand binnen. Holder Knabe im lockigen Haar. Als de zanger het bij hem probeert, zegt hij in een Engels dat een beetje aan Brideshead revisited doet denken: ‘When you buy Starbuckscoffee, you don’t have to beg.’ Het lijkt me een drogredenering. Toch zeg ik dat niet. Ik heb zelf ook niks gegeven. Om een andere reden, maar dat weet die zanger niet. Ik denk aan vroeger, toen ik standpunten had en daar soms uiting aan gaf. Het waren andere tijden. Soms voelde je dan dat je er bij hoorde. Het tijdelijke gevoel van vastigheid was niet onaardig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s