Fragmenten uit Play it as it lays

Heel lang dacht ik dat Joan Didion een afstandelijke schrijfster is, iemand die als een journalist (of essayist) afstand neemt van de materie die ze behandelt, om vanuit die afstand tot een plaatsbepaling te komen. Nu ik haar meer lees, merk ik dat dat niet waar is. Didion is bijna obsessief betrokken en vanuit die obsessieve betrokkenheid komt ze tot een verhaal — zonder ooit helemaal vaste grond onder de voeten te krijgen. Bret Easton Ellis noemde Play it as it lays vaak een van van zijn favoriete Amerikaanse romans, en nu ik het boek heb herlezen (en opnieuw door Less than zero heb gebladerd) begrijp ik dat heel goed. Er loopt een lijn door het Amerikaanse proza van Henry James en Ernest Hemingway via Joyce Carol Oates en John O’Hara of Paul Auster naar Didion en Ellis. Natuurlijk zijn al deze namen met andere aanvulbaar en is de lijst dus zeker niet compleet. Doorgaan met het lezen van “Fragmenten uit Play it as it lays