Fragment uit Bright Lights, Big City

Als ik de boeken die ik in de jaren tachtig las, herlees, heb ik meestal het gevoel dat ik thuis kom. Niet dat ik de dingen die in Less than zero of Bright Lights, Big City of  zelfs Gimmick! worden beschreven ooit van dichtbij heb meegemaakt, maar er stijgt een mentaliteit op uit de pagina’s die ik meteen herken, alsof ik plotseling door mijn eerste studentenhuis wandel; iemand heeft voor een week nasi gekookt en de geur hangt in het trappenhuis, een geur vermengd met de zeeplucht die uit de douche komt en de brakheid die twee kratten lege bierflesjes, al maanden in een hoek van de gang wachtend op terugkeer naar de SPAR, uitwasemen. Ik ben er weer. Hier was ik thuis. Het was een tijd helemaal zonder internet, maar mét MTV en feestjes en handgemaakte blaadjes waarin zelfgeschreven teksten stonden en feesten die een dag of drie duurden, een tijd waarover je misschien romantisch zou kunnen doen, als hij niet tegelijkertijd zo deprimerend was (en donker, ongeveer net zoals alle tijden dus). In de jaren tachtig werd de naoorlogse periode afgesloten en er werd gepreludeerd op een nieuwe tijd, maar hoe die er precies uit zou gaan zien? Daar probeerde, toen, niemand aan te denken. Het was feest en crisis. Niks aan de hand.

You always wanted to be a writer. Getting the job at the magazine was only your first step toward literary celebrity. You used to write what you believed to be urbane sketches infinitely superior to those appearing in the magazine every week. You sent them up to Fiction; they came back with polite notes.‘Not quite right for us now, but thanks for letting us see this.’ You would try to interpret the notes: what about the word now–do they mean that you should submit this again, later? It wasn’t the notes so much as the effort of writing that discouraged you. You never stopped thinking of yourself as a writer biding his time in the Department of Factual Verification. But between the job and the life there wasn’t much time left over for emotion recollected in tranquillity. Fora few weeks you get up at six to compose short stories at the kitchen table while Amanda slept in the other room. Then your nightlife started getting more interested and complicating, and climbing out of bed became harder and harder. You went to parties with writers, cultivated a writerly persona. You wanted to be Dylan Thomas without the paunch, F. Scott Fitzgerald without the crack-up. You wanted to skip over the dull grind of actual creation. After a hard day of work on other people’s manuscripts–knowing in your heart that you could do better–the last thing you wanted to do was to go home and write. You wanted to go out. Amanda wasthe fashion model and you worked for the famous magazine. People were happy to meet you and to invite you to their parties. So much was going on. Of course, mentally, you were always taking notes. Saving it all up. Waiting for the day when you would sit down and write your masterpiece.

Een gedachte over “Fragment uit Bright Lights, Big City

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s