Een brief aan Robert Smith

In mijn droom woonde ik in een huis dat ik niet kende. Ik had een brief geschreven aan Robert Smith en een brief aan iemand anders, ik wist niet wie. Omdat ik had gelezen dat er net postzegels waren uitgegeven, gewijd aan The Cure, misschien was er een jubileum rond de band te vieren, dacht ik: Dat is leuk, een brief aan Robert Smith frankeren met een postzegel waarop The Cure staat, misschien krijg ik wel een zegel waar hij zelf op staat, waarschijnlijk ben ik de eerste die zoiets doet en dan moet hij daar om lachen. Of glimlachen.

Het postkantoor was een houten huisje, met puntdak, op palen. Dat vond ik in mijn droom wel een beetje gek. Toch klom ik richting de winkeldeur. Achter het enige loket in het postkantoor zat Ronnie O’Sullivan. Hij was het echt, één en al grapjes, de klanten die voor me waren kregen allemaal veel aandacht, er werd gepraat en gelachen. Achter Ronnie verscheen soms een vrouw, een knappe Engelse, ze leek een beetje op de donkerharige die vroeger in Man about the house speelde. Een volkse of volks bedoelde schoonheid.

Toen ik de postzegels van The Cure bestelde, begon Ronnie me een beetje te piepelen. Waarom moet een man van mijn leeftijd zegels hebben van een bandje? Hij betrok de vrouw in zijn grapjes. Ze lachte, maar zei ook dat ik, als ik die zegels nu eenmaal wilde hebben, recht had op die zegels. Het postkantoor verstrekt ze, dus geef ze nu maar, dat was wat zij vond. Ronnie deed wat ze zei, hoofdschuddend. Ik vertrok en hij riep me na: ‘Veel succes met je liefdesbrief, mate.’ Ik dacht nog, nooit zal ik meer naar O’Sullivan kunnen kijken zonder te denken aan zijn flauwe, onvolwassen gedrag. Voor een snookerkampioen die in een postkantoor in de lucht werkt, heeft hij veel praatjes.

Ik stond in de deur van het postkantoor, met twee velletjes postzegels in mijn hand. Met mijn rechterhand hield ik de deur open, de zegels hield ik in mijn linker hand. Ik stond tussen het postkantoor en de buitenlucht, vlakbij de ladder naar beneden.. De zegels waren niet heel mooi, er stonden zwarte tekeningen of foto’s op. Dit zijn dus de zegels die ik op mijn brief aan Robert Smith en iemand anders moet plakken… Ik probeerde me te herinneren aan wie die andere brief was gericht, ik wist het bijna, ik werd wakker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s