De kleur van Zwarte Piet – over racisme

Gisteren zag ik Friese mensen die voor een zwart geschminkte Zwarte Piet zijn op televisie. Ze waren net tot taakstraffen veroordeeld en dat vonden ze niet leuk. Ik dacht: ‘Je zult er maar naast wonen.’ Dat is een nare gedachte van mij, die ik niet kon onderdrukken. Vooral de man met een soort piratendoek om zijn hoofd, 200 kilo verontwaardiging in een leren jack ter grootte van een familietent gehuld, boezemde weerzin in. Elke dorpskroeg heeft wel zo’n figuur als stamgast: ‘Laat hem maar lekker, hij doet niemand kwaad.’

Ooit was ik jurylid tijdens een slamwedstrijd. Volgens mij deed Quincy Gario daar aan mee. Tijdens het jureren schreef ik op dat hij wel aardige regels had geschreven. Alleen duurde het twee van de hem toebemeten drie minuten voordat hij aan die mooie regels toekwam. Ik raadde hem aan om die eerste twee minuten voortaan over te slaan, een advies waar ik nog steeds volledig achter sta. Tussen de Quincmans en mij is het nooit meer helemaal goed gekomen.

Mij persoonlijk maakt het helemaal niets uit welke kleur de helper van Sinterklaas heeft. Als mensen zich beledigd voelen omdat die helper zwart is (en daarmee een racistisch stereotype), dan veranderen we de kleur van Zwarte Piet. Het is alleen jammer — en hier spreek ik weer alleen voor mezelf — dat de tegenstanders van Zwarte Piet van die vervelende drammers zijn, zonder humor en zonder idee waar hun strijd precies om gaat. Ze zijn geen anti-racisten, maar verkapte racisten. Racisten die hun vooroordelen weg- en overschreeuwen.

In een interview met de Volkskrant zei Alfred Birney iets interessants over racisme: ‘In Nederland wordt racisme niet begrepen. In Indonesië wel. Racisme is een gegeven. In Azië gaat men met dat gegeven om. In Nederland doet men er zo ingewikkeld over.’ Het hele interview staat hier. Zelf heb ik ooit gewerkt in een bedrijf met veel Surinaamse collega’s. Racistischer (en sympathieker) worden ze niet gemaakt. En ze kunnen ook zo lekker koken. Net als de Indo’s overigens.

Ondertussen denk ik nu al een halve dag aan die man met die bandana en die leren jas. Dat vlezige gezicht vol wangspek, waar geluid uitkomt. Ik zie in hem iets engs, mijn eigen verontwaardiging als ik een fles Becherovka heb gedronken en vervolgens een coherent betoog probeer af te steken. Zonder het te weten ben ik plotseling voor sommige mensen, voor volksstammen, een held geworden. Wat een ellende.

Ik ren de straat op en begin te oreren. In het begin zijn de mensen nog wel vriendelijk voor me, tot ze er genoeg van hebben en me overmeesteren. Als ik zwetend wakker word in een psychiatrische inrichting, buigt een verpleegster zich over me. Ze lijkt sprekend op Jenny Douwes. Wat heeft ze in haar hand?

Een gedachte over “De kleur van Zwarte Piet – over racisme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s