Fragment uit Generation X, tales for an accelerated culture

Douglas Coupland vertelt in Generation X, tales for an accelerated culture, verhalen. In de meeste literatuur gebeurt weinig anders, dus heel uitzonderlijk is het boek daarin niet. Het uitzonderlijke zit in iets anders, volgens mij. Coupland legt, ook al zal hij zich daar in interviews tegen verzetten (wat misschien ook een beetje koket is) de vinger op de stemming die in de jaren negentig heerste, een stemming die zwenkte van doem (de bom!) tot hysterische vrolijkheid. Generation X was verloren, maar had wel een stem (die niet de enige was, maar dat is een ander verhaal). Bij herlezing is de roman nog steeds sterk. Misschien wel sterker, nu een zekere vorm van verwerpelijke melancholie mij soms begint te plagen. Een fragment:

Years ago, after I first started to make a bit of money, I used to go to the local garden center every fall and purchase fifty-two daffodil bulbs. Shortly thereafter, I would then go into my parents’ backyard with a deck of fifty-two wax-coated playing cards and hurl the cards across the lawn. Wherever a card fell, I would plant one of the bulbs. Of course, I could have just tossed the bulbs themselves, but the point of the matter is, I didn’t. Planting bulbs this way creates a very natural spray effect—the same silent algorithms that dictate the torque in a flock of sparrows or the gnarl of a piece of driftwood also dictate success in this formal matter, too. And come spring, after the daffodils and the narcissi have spoken their delicate little haikus to the world and spilled their cold, gentle scent, their crinkly beige onion paper remnants inform us that summer will soon be here and that it is now time to mow the lawn. Nothing very very good and nothing very very bad ever lasts for very very long. I wake up and it’s maybe 5:30 or so in the morning. The three of us are sprawled on top of the bed where we fell asleep. The dogs snooze on the floor next to the near-dead embers. Outside there is only a hint of light, the breathlessness of oleanders and no cooing of doves. I smell the warm carbon dioxide smell of sleep and enclosure. These creatures here in this room with me—these are the creatures I love and who love me. Together I feel like we are a strange and forbidden garden—I feel so happy I could die. If I could have it thus, I would like this moment to continue forever. I go back to sleep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s