Voetbal is oorlog (en rouw) bij Hans Heijnen

Hans Heijnen maakte Voetbal is oorlog, een documentaire over Achilles ’29, een voetbalclub uit Groesbeek die beter Icarus ’29 had kunnen heten. Gek is dat. Elf jaar woonde ik in Nijmegen, en nooit bezocht ik Groesbeek. Wel kwam ik er een keer voorbij, met de fiets, op weg naar het introductieweekend in Well in 1983. Tijdens die tocht kwam Peter L. met zijn zak op de fietsstang terecht. Toen hij weer rechtop stond, zei hij: ‘Volgens mij is mijn zak gescheurd.’ De dokter bevestigde deze diagnose later. Altijd als ik aan Groesbeek denk, denk ik aan de gescheurde zak van Peter L. En sinds deze film aan Achilles ’29 en Hans Heijnen.

De film gaat niet alleen over voetbal en over het dorpsleven in Groesbeek, of over de rivaliteit met Treffers en die idioot van een trainer. De familie Derks, het geschuif en gesjoemel met geld, de middenstandsdromen: ze zitten er allemaal in, maar het gaat Heijnen om de rouw om dingen die voorbij zijn, om alles wat, ook al is het nog zo goed begonnen, onvermijdelijk op de ondergang af beweegt. Het is een verhaal over het verlies van dromen en het daarna verder leven in een op zijn ergst meewarig en zijn best onverschillig heelal.

Heijnen heeft een camera die kijkt naar wat er om hem heen gebeurt, zonder daar over te oordelen. Misschien is dat de reden waarom mensen zo ‘ver’ gaan, ondanks de aanwezigheid van iemand die alles wat ze doen en zeggen registreert. Zijn aanwezigheid is niet ‘veilig’, maar ogenschijnlijk neutraal. Na afloop monteert hij zijn verhaal. In Voetbal is oorlog is dat een boog, gespannen tussen de beginbeelden, begeleid door het Adagio for Strings van Samuel Barber en de opdracht na de slotbeelden: ‘Opgedragen ter nagedachtenis aan mijn vrouw en grote liefde Marijke Steenbergen’.

De muziek van Barber wordt vaak gedraaid bij begrafenissen en herdenkingen. Als je die hoort tijdens de beginbeelden weet je genoeg: dit gaat allemaal heel zeker niet goed komen. De opdracht spreekt voor zichzelf. In een film over een voetbalclub heeft Heijnen een verhaal van rouw en afscheid geweven. Een verhaal van iemand die door moet na het kapot gaan van een droom.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s