Meander: een nieuwe website (literatuur op het web)

Soms keek ik op de website van Meander. Vandaag bleek dat er een nieuwe website is gebouwd, en die staat online. Een jaar of tien volgde ik de Nederlandstalige poëzie intensief. Nu ik dat niet meer doe, is Meander een bron om af en toe eens verse dichtersnamen te leren kennen. Als ik door de site blader, ben ik elke keer blij dat ik al die bundels niet meer hoef in te zien. Er wordt veel geleden, in de Nederlandstalige poëzie. Het is een rauw en nauwelijks te articuleren leed, – elke keer als een Nederlandstalige dichter zijn mond opendoet, sterft er ergens op de wereld een jong en onschuldig diertje. Doorgaan met het lezen van “Meander: een nieuwe website (literatuur op het web)”

Fragment uit Een onbarmhartig pad

Een boek dat ik, tegen mijn eigen verwachting of vooroordeel in, erg goed vind: Een onbarmhartig pad van Gerwin van der Werf. Van der Werf doet allemaal dingen waar ik eigenlijk niet van houd. Hij schrijft ‘aardkloot’ en gebruikt medicinale termen als ‘vagina’ en ‘borsten’. Hij schrijft mooi en ik vind dat er al te veel boeken verschijnen waarin zo verschrikkelijk MOOI wordt geschreven. En toch legde ik Een onbarmhartig pad pas neer toen ik het uit had. Het is niet alleen een pageturner, waar ik overigens ook al niet van houd, het is… nu ja, het is gewoon een goed boek. Een roman waarin Van der Werf alle touwtjes in handen heeft en de lezer gezellig van het kastje naar de muur stuurt. Een aanrader, voor leesclubleden en echte lezers (ik ben allebei).  Doorgaan met het lezen van “Fragment uit Een onbarmhartig pad

In Nijmegen – overal zon en groen en wolken

Vreemd: ik heb elf jaar in Nijmegen gewoond en pas de afgelopen jaren leer ik de stad echt kennen. Tussen 1983 en 1994 heb ik, vrees ik, niet echt om me heen gekeken. Ik was met andere dingen bezig. Iets leren. Het hoofd stoten. Verloren lopen. Als ik nu door de binnenstad wandel, denk ik aan één stuk door: Een vriendelijke stad, een uitnodigende stad, een stad om lekker in te leven, had ik maar beter opgelet vroeger. Overal zon en groen en wolken. Ik ken er ook veel mensen, mensen met wie ik graag te maken heb. Het zijn de herinneringen aan het oude Nijmegen die de manier waarop ik de stad tegenwoordig onderga kleuren. Dat alles er inmiddels is geboend en geveegd, doet de rest. Doorgaan met het lezen van “In Nijmegen – overal zon en groen en wolken”

In Nijmegen – Adriaan Litzroth

Soms denk ik aan de schrijver Adriaan Litzroth, die een eenkamerwoning had in zijn eigen straat. Eigenlijk was het trouwens geen straat waarin hij als enige woonde, op nummer 1, het was een stukje straat en een naar de Stevenskerk oplopende trap. Voor de trap was rechts zijn huisdeur, de enige in de trap/straat die Noorderkertrappen heette. Met een parmantig meervoud. Doorgaan met het lezen van “In Nijmegen – Adriaan Litzroth”