Fragment uit The year of magical thinking

Op 30 december 2003 overleed de schrijver John Gregory Dunne. Zijn weduwe, schrijfster Joan Didion, werkte tussen 4 oktober en 31 december 2004 aan een verslag over het eerste jaar dat ze alleen doorbracht: The year of magical thinking. Het is een boek over rouw, over het huwelijk, over samen zijn en over (samen) schrijven.

Terwijl Didion schrijft over haar gestorven echtgenoot (en in haar magische gedachtenwereld denkt dat ze hem door allerlei dingen te doen en te denken terug kan laten komen), ligt hun dochter Quintana in het ziekenhuis. Ze is zeer ernstig ziek en overlijdt in augustus 2005, kort voor de publicatie van het boek. In The year of magical thinking lezen we niets over de dood van deze Quinrana. Daarover ‘gaat’ Blue nights. ‘When sorrows come, they come not single spies/ But in battalions.’

Ik herinner me dat M. me tijdens een van mijn logeerpartijen, een jaar of zo geleden, vroeg of ik Didion kende. Ik zei toen naar waarheid van niet. Ik kende haar naam, maar niet haar werk. Ik dacht dat ze altijd een naam zou blijven. Tot een bericht op BrainPickings me afgelopen zondag opviel en ik via YouTube een paar interviews met haar zag. Ik wilde iets van haar lezen en kocht een ebookversie van The year. Na een bladzijde of dertig was ik verkocht. Ik zal het werk van Didion ook leren kennen. 

I remember one last present from John. It was my birthday, December 5, 2003. Snow had begun falling in New York around ten that morning and by evening seven inches had accumulated, with another six to due. I remember snow avalanching of the slate roof at St James’ Church across the street. A plan to meet Quintana and Gerry at a restaurant was cancelled. Before dinner John sat by the fire in the living room and read to me out loud. The book from which he read was a novel of my own, A book of common prayer, which he happened to have in the living room because he was rereading it to see how something worked technically. The sequence he read out loud was one in which Charlotte Douglas’s husband Leonard pays a visit to the narrator, Grace Strasser-Mendana, and lets her know that what is happening in the country her family runs will not end well. The sequence is complicated (this was in fact the sequence John had meant to reread to see how it worked technically), broken by other action and requiring the reader to pick up the undertext in what Leonard Douglas and Grace Strasser-Mendana say to each other. “Goddamm,” John said to me when he closed the book. “Don’t ever tell me again you can’t write. That’s my birthday present to you.”
I remember tears coming to my eyes.
I feel them now.
In retrospect this had been my omen, my message, the early snowfall, the birthday present no one else could give me.
He had twenty-five nights left to live.

Een gedachte over “Fragment uit The year of magical thinking

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s