Imploderende eenzaamheid (Marin Marais)

Gisteren was ik in het kasteel in Příchovice. Op uitnodiging, uiteraard, want ik had voor gisteren geen idee waar het dorp ligt. Nu nog niet eigenlijk. Er wonen in het dorp net geen driehonderd mensen. Het kasteel is eigendom van een vriend van een vriendin en die vriendin was uitgenodigd voor een concert in de muziekzaal van het kasteel. Er werd werk gespeeld van Marin Marais en Antoine Forqueray, op authentieke instrumenten. Marin Marais’ muziek ken ik via Tous les matins du monde. Ik ben nog steeds een liefhebber van de vaak wat melancholische korte stukken die als dans bedoeld waren (maar wel een dans voor adel die bijna ten onder zou gaan). Forqueray is echt minder vind ik. Zijn muziek verhoudt zich tot die van Marais als Status Quo tot Deep Purple.

De vriend van mijn vriendin zijn familie is in 1948 door de communisten onteigend. Na 1989 kreeg hij zijn bezit terug en met het bezit de zorgen: na net iets meer dan veertig jaar leven in een heilstaat was hij weliswaar nog steeds van adel, maar had hij het bijbehorende geld om een grote staat te voeren niet meer. Daarom deelt hij het kasteel en het landgoed met twee andere mensen, iets wat een adellijk persoon voor 1948 niet in zijn hoofd had gehaald, of in zijn hoofd had hoeven halen. Voor 1948 kon de adel altijd nog oorlog gaan voeren of de grondbelasting verhogen, als geldgebrek dreigde. Daarmee hebben ze een grondpatroon ontwikkeld waar de EU tegenwoordig naar lonkt.

Na het concert was een informele bijeenkomst. Er waren geloof ik kasteelheren uit naburige dorpen en mensen die iets voorstelden of die hadden meegewerkt aan het behoud van het kasteel. Tijdens de gesprekken die ik voerde, voelde ik hoe mijn eenzaamheid eerst uitdijde, als een universum, om daarna te imploderen, een zwart gat achterlatend. Als dat zwarte gat dronk ik drie glazen mineraalwater en liet me rondleiden door de plusminus vijftig vertrekken die het pand groot is. Het gevoel nooit meer weg te kunnen werd nog vergroot toen mijn vriendin de lichten van de auto bleek te hebben laten aanstaan en we even moesten wachten voor iemand van de achtergeblevenen een startkabel had gevonden.

Ik stond me op de parkeerplaats voor te stellen hoe we in het kasteel zouden moeten overnachten, en dat we zowel voor als na het slapen gaan moesten praten met iedereen die ook bleef overnachten. Doe eens gezellig mee Chrétien, zo erg is het niet. Ik voelde mijn gezicht veranderen in een masker van strakgetrokken leer, uitdrukkingsloos, terwijl ik in mijn schedelholte op zoek was naar onderwerpen om het in die onvermijdelijke toekomst over te hebben. Heel even leek de ergste angst, zoals altijd, werkelijkheid te worden. De startkabel werkte niet. Gelukkig werkte hij na allerlei handeling toch en konden we terug naar Praag rijden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s