Meander: een nieuwe website (literatuur op het web)

Soms keek ik op de website van Meander. Vandaag bleek dat er een nieuwe website is gebouwd, en die staat online. Een jaar of tien volgde ik de Nederlandstalige poëzie intensief. Nu ik dat niet meer doe, is Meander een bron om af en toe eens verse dichtersnamen te leren kennen. Als ik door de site blader, ben ik elke keer blij dat ik al die bundels niet meer hoef in te zien. Er wordt veel geleden, in de Nederlandstalige poëzie. Het is een rauw en nauwelijks te articuleren leed, – elke keer als een Nederlandstalige dichter zijn mond opendoet, sterft er ergens op de wereld een jong en onschuldig diertje.

Voor mij liep Meander op twee (nu stilgevallen) motoren: Joop Leibbrand, de trage diesel van de kritiek, die regelmatig raak uit de hoek kon komen, en Rob de Vos, een voor mij niet erg aardige meneer, Meander beschermend als een kip haar eieren. Bang dat er eentje kan worden gestolen, maar eeuwig de tel kwijt (en daarom na verloop van tijd broedend op een leeg nest). Over de doden alleen het goede, maar met Rob de Vos heb ik toen ik bij De Contrabas werkte weinig gezelligs meegemaakt. Voorzichtige pogingen om digitaal te gaan samenwerken zijn allemaal door hem getorpedeerd.

Literatuur op het web: het is en blijft tobben. Verder dan inleidende beschietingen is het nooit gekomen. Literaire tijdschriften die het digitaal proberen: het is meer een verplichting die wordt aangegaan om subsidie te houden of te krijgen. Literair nieuws op het web: Tzum is een sympathieke poging, maar verder dan knippen en plakken (en recensies van zeer wisselende kwaliteit) komt die vooralsnog niet. Fukushima is nog steeds een statische website gevuld met zeemleren lappen (die de veronderstelde ‘roep’ naar diepgravendere recensies niet heeft kunnen doen verstommen). Kleinere nieuwssites zijn, wegens onderbezetting, niet in staat om echt iets opvallends te doen. Het boek, de krant en het tijdschrift en de televisie vormen samen nog steeds het slagveld.

Literatuur op het web is, zeker sinds de komst van Facebook en Twitter, gefragmenteerd. Soms lees je wel eens een aardig stuk. En daar blijft het dan bij. Er is nooit een verdienmodel opgezet voor digitale publicaties dat het de moeite waard maakt om actief te zijn op het web, zonder na een jaar van honger te sterven. Het is jammer; maar het is ook de manier waarop dingen nu eenmaal gaan. Ooit was het nieuw en goed bedoeld, zoals Meander. Daarna komt de ruwe praktijk de glans wegnemen en uiteindelijk krijg je dit. Er zou iets moeten veranderen, als het nog kan of noodzakelijk zou zijn.

Mijn favoriete zinnetje uit de meest recente recensie op Meander: ‘De gedichten van Hesselink voegen zich naadloos in de hedendaagse traditie van weinig muzikale, maar vooral verhalende poëzie, waarin de auteur zijn best doet om elementen uit twee verschillende werelden bij elkaar in de kamer te krijgen.’ Het geheven vingertje en de domineestoon denk ik er zelf bij. Het gedicht van Krijn Peter Hesselink dat wordt geciteerd vergroot mijn vreugde dat ik niet alles meer hoef bij te houden. De wereld heeft aan één (ook al dode) Rutger Kopland meer dan genoeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s