De eenzaamheid van Louis van Gaal

Louis van Gaal is een van de eenzaamste mensen op aarde. Niemand begrijpt hem helemaal, ook al doet hij nu al bijna 67 jaar zijn best om ons uit te leggen hoe het zit. Zelfs God krijgt niet helemaal de vinger achter de mens Van Gaal en zag hem uit zijn invloedssfeer verdwijnen. Toen Hij in 1994 de eerste echtgenote van de trainer tot zich nam, keerde de toenmalige trainer van AJAX zich af van het Roomse geloof waarin hij was opgevoed: ‘Op dat moment verloor ik mijn geloof. Ik voelde sterk aan dat ik met God niets meer te doen wilde hebben, omdat hij dit liet gebeuren. Als er een God is, moet hij de mensen respecteren!’ Van Gaal voelde zich niet gerespecteerd door God en sneed de banden door. Het is de omgekeerde wereld, de wereld van iemand die een eiland is of alleen op een eiland kan gedijen.

In interviews hoor je altijd een vorm van wanhoop doorklinken. ‘Ben ik nou degene die zo slim is, of ben jij zo dom?’ Zie de video hieronder. Het is meer dan een retorische vraag. Het is een als vraag vermomde vaststelling. Van Gaal is zo slim en Ted van Leeuwen – wat een prachtige naam voor een willoze tegenstander – is oliekoekendom. Het is een zware last, het dragen van die enorme intelligentie, maar Van Gaal doet het. Waarschijnlijk omdat hij denkt dat hij het moet doen. Hij is uitverkoren. Een zekere zendingsdrang is hem, de voormalige Roomse jongen, niet vreemd. En hij is een beetje een drammer, die niet stopt voordat hij zijn gelijk er zo vaak mogelijk doorheen heeft gejaagd.

Naast drammerig, is Van Gaal ambitieus. Die combinatie heeft hem gered. Zonder ambitie, zonder de wil om de wereld naar zijn hand te willen zetten, was hij een zure man geworden, een redelijk gewone ex-voetballer met een attitudeprobleem. Een soort Johan Derksen. Zijn ambitie en doorzettingsvermogen, want ambitie is ook doorzettingsvermogen, maakten van hem een creatief iemand, – Rob van Essen schreef in dit blogstuk over een van zijn mooiste scheppingen. De wissel van Krul voor Cillessen tijdens het WK in 2014. Er zijn meer momenten aan te wijzen. De manier waarop hij AJAX omvormde van een gewone club naar de beste club van Europa (drie of vier jaar lang), de manier waarop hij AZ bewerkte, zijn werk bij Barcelona, – op zijn beste momenten was Louis van Gaal een schepper van zijn eigen wereld. Niet langer alleen een ambachtsman, maar een kunstenaar.

Dat hij regelmatig botste met die andere Nederlandse voetbalkunstenaar, Johan Cruijff, is in dit verband begrijpelijk. Ze waren als coach van hetzelfde niveau, al zat Cruijff altijd net iets hoger – en was Cruijff altijd net iets ongrijpbaarder. Cruijff had maling aan alles en iedereen. Zijn visie was wil en wet. Van Gaal wilde toch te graag de grote meneer onder de grote meneren zijn, waardoor hij uiteindelijk vergat de laatste stap te maken richting de volkomen eenzaamheid. Misschien schrok hij daarvoor terug. Zijn geruststellende partnerkeuze is misschien veelzeggend. Voor Van Gaal geen koele blonde schoonheid, maar een wat wulpse en volkse donkerharige die hem min of meer buiten gevecht kan stellen.

Hij mist ook de humor van Cruijff. Die was meer geneigd tot een gebbetje op zijn tijd. Dat die gebbetjes tenenkrommend waren, Cruijff vertelde soms zelfs moppen, doet er hier niet toe. Van Gaal heeft en snapt geen humor. Bij Linda de Mol bekloeg hij zich zelfs over satirische programma’s. Heel even liet hij zichzelf in de kaart kijken. Hij ziet satire als een persoonlijke belediging voor mensen, die ‘gewoon niet leuk’ is. Het emotioneert hem bijna dat er geen respect is voor de medemens. Uiteindelijk heeft hem dat denk ik de laatste stap naar totale wereldroem gekost: hij was en is niet hard genoeg. De buitenwereld grijpt hem te veel aan (en dat maakt zijn eenzaamheid tot iets onverdraaglijks). Rinus Michels was misschien wel wat kinderachtiger dan Van Gaal nog, maar die gaf naar buiten toe nooit een krimp. Net als Cruijff. Van Gaal begrijpt niet dat je een god alleen kunt aanbidden, of bespotten. Juist omdat hij een god is.

Zondag is hij drie uur lang te zien op de VPRO, in Zomergasten. Ik verheug me zeer op het treffen met Janine Abbring, geprezen zij haar naam. En hoop dat hij niet gewoon gaat doen. Want Louis van Gaal is niet gewoon.

Een gedachte over “De eenzaamheid van Louis van Gaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s