In de metro (3)

In de metro gebeurt nooit wat, tot alles ineens tegelijk gebeurt.

Er stapt een grote groep mensen in en plotseling is alles geluid. Een rolstoeler rolt naar binnen, hij claimt zijn plek in de hoek, waar ook de kinderwagens mogen staan, en de moeders, die bij de kinderwagens horen. Dan moet de manier waarop iedereen zit of staat worden gereorganiseerd. Soms zijn het hard pratende toeristen die de stilte aan stukken breken en onrust brengen. Geïrriteerde blikken en nog iets verbetener lippen van de forensen. In de metro wordt hier niet, of nauwelijks, en dan alleen op gedempte toon, gesproken. Wie zich daaraan onttrekt is overduidelijk niet van hier.

(Deze herinnering: een fietser die net niet kon instappen, zijn voorband zat even klem tussen de dichtschuivende deuren. Ik was de enige die lachte, heel zachtjes lachte, in de hele coupé.)

Deze keer zijn het de controleurs die voor leven zorgen. Ze stappen binnen als we stoppen in Anděl en gaan meteen razendsnel door de coupé. Drie mannen in een blauw uniform. Ze controleren niet iedereen. Ze kiezen af en toen iemand uit. Helemaal willekeurig gaat dat niet. De Aziatische toeristen en de reizigers met een donkeren huid moeten hun kaartje laten zien. Als dat klaar is, kijken de mannen nog even om zich heen, besluiten dat het goed is zo en zijn alweer buiten voordat de stem van de vrouw ‘Ukončete prosím výstup a nástup, dveře se zavírají’ (hou op met in- en uitstappen, de deuren gaan dicht) heeft gezegd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s