In de metro (2)

In de metro zit een echtpaar. Zij is vlezig. Een vrouw over wie mijn opa Hein zou zeggen, aan haar terugdenkend: ‘Dát was een vrouw.’ Een kaarsrecht zittende verschijning in een zomerjurk met rode bloemetjes. Flatjes aan haar voeten. Haar benen, Dorische zuilen doorspikkeld met kleine blauw aderen, eindigen in heupen die net niet op de metrostoel passen. Haar man moet daarom een deel van zijn plek afstaan. Hij kan het gemakkelijk hebben, dun als hij is, schraal, ongeveer de helft van de vrouw.

Hij legt haar op ontroerende wijze in de watten. Onderdanigheid is overduidelijk zijn tweede natuur. Misschien slaat ze hem, thuis, als dank voor alles wat hij voor hem doet, misschien zit hij al vol voorpret aan de toekomende afranseling te denken. Misschien is hij gewoon een goeierd.  Ze hoeft maar te kikken of hij tovert uit zijn rugzak een broodje, een flesje water, lippenbalsem, een sjaaltje, enkelsokken, een kam waarmee ze door haar zwartgeverfde haren gaat, een vest dat hij later weer terug in de tas mag stoppen.

Hij koert als een duif als ze hem een bevel geeft. Hij omgeeft haar met liefde en strelingen als ze zwijgt. Ze negeert hem. Als ze uitstappen, maakt hij een onhandige beweging. Bijna struikelt ze het perron op. Haar blik op dat moment: ik voel me meteen plaatsvervangend bevriezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s