Gerald’s game, een ‘relevante’ film

Gezien: de film Gerald’s game. Gemaakt voor Netflix en daarom eindigt hij mierzoet en moralistisch. Dat hoort zo bij grote streamingdiensten, blijkbaar. Het einde is een sof, maar de rest van de film mag er zijn. Het verhaal, geschreven door Stephen King, is een geslaagd voorbeeld van hoe je met heel weinig middelen een ongelooflijk spannend (en ‘relevant’) verhaal kunt opbouwen, zonder gooi- en smijtwerk. De kijker, ik, zit op het puntje van zijn stoel terwijl de hoofdpersoon met twee sets handboeien aan een bed is geketend. Waarom?

Ze is een weekendje weg gegaan met haar echtgenoot, om het ingedutte huwelijk van peper te voorzien. Dat lukt op zich wel, al heeft de echtgenoot er handboeien en viagra voor nodig. Zonder die hulpmiddelen is hij impotent. Als hij tijdens het begin van het liefdesspel dood neervalt, is zíj plotseling onmachtig. Ze kan de boeien niet losmaken en wordt, zoals dat bij King gaat, slachtoffer van een spel van schijn en wezen. Er is een hond die hapjes neemt van de dode echtgenoot; de dode echtgenoot spreekt haar, plotseling weer levend, toe; ze ziet zichzelf praten met de dode echtgenoot; er is een mysterieuze, zeer lange, zeer enge man die in de nacht komt spoken…

En er zijn beelden uit haar verleden, waar ze door wordt geplaagd. De kern ervan: een gebeurtenis tijdens een eclips, toen haar vader masturbeerde terwijl ze bij hem op schoot zat. Ze was elf. Na afloop chanteert de vader haar het zwijgen in. Dat zwijgen is de handboei die haar vader haar heeft omgedaan, net zoals haar echtgenoot haar met zijn huwelijksring én tijdens het romantisch bedoelde weekend de handboeien omdoet. Dit alles werkt, helaas, toe naar het moralistische en drakerige einde, maar voordat het zo ver is weet de regisseur (en weet King) de spanning aardig op te voeren. We dolen allemaal rond in onze eigen verledens, geketend, niet echt in staat om er van los te komen.

Hoewel. Iedereen kan uit zijn verleden ontsnappen. Dat ziet de film over het hoofd. De vrouw heeft een overdosis liefde tot haar beschikking. Alleen trof ze per ongeluk de verkeerde man op wie ze die richtte. Dat is jammer en in zekere zin zonde. Want daarom moet ze aan het eind de rol van heilige vervullen – en wie wil dat?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s