Een ZKV over een lief, klein, smoezelig hondje in het café

Er liep een hondje door het café. Een heel lief hondje. Heel klein ook, met bruine en witte krulletjes – heel aaibaar. Toen ik binnenkwam en niet onmiddellijk tot strelen overging, voelde ik een paar tikken tegen mijn onderbeen. Het hondje vroeg om aandacht en verdween pas nadat ik een paar keer over het wat vettige haar had geaaid. Het was een beetje een smoezelig hondje, dat wel.

De uren die erop volgden, bracht het hondje nu eens hier, dan weer daar door. Het was niemand tot last en kreeg hier wat popcorn en daar nog wat meer aaien en heel soms een stukje echt eten.

Plotseling verscheen de eigenaar in de zaak. Hij sloot het hondje op in de ruimte achter de deur met ‘Privat’ erop. Waarom? We hadden geen flauw idee. Een kwartier later verschenen twee heel grote politieagenten in het café. Zij mochten ook in de privé-ruimte. Het duurde lang voordat ze terugkeerden, of nee, eerst kwam de ene agent tevoorschijn en toen pas de andere: met het hondje op zijn arm.

‘Ah,’ klonk het door de hele zaak. De eigenaar keek ons allemaal aan en zei: ‘He committed murder.’ En dat was het einde van het verblijf van het smoezelige hondje in het café. Iedereen dacht even aan het beest en ging daarna door met wat er zoal in café’s wordt gedaan.

(Ja, ik weet hoe het afliep met het hondje en nee, dat ga ik niet vertellen. Dat verstoort de balans van dit ZKV.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s