Jetzt gehen wir in das Badelokal und dort ziehen Sie sich aus

Ik werd onthaald door Ludmila. Een mooie, Tsjechische naam, terugvoerend op de naam van de moeder van de heilige Václav. Helaas was deze Ludmila niet heilig. Wel wat apart. Ze was 1 meter 55 groot en woog minstens 200 kilo. Ze droeg een verpleegstersschort en Crocs. Ze had een fraaie, Tsjechische baardgroei en rook een beetje naar mijn oma.

Na de voorstelronde, dat wil zeggen: nadat ze mijn hand fijn had geknepen en mijn arm enige tijd heen en weer had gepompt, zei ze: ‘Jetzt gehen wir in das Badelokal und dort ziehen Sie sich aus.’ Ik lachte. Die Ludmila.

Helaas maakte ze geen grapje. Ik moest mij naakt uitkleden, onder haar toezicht. Bij elk kledingstuk dat ik aflegde knikte ze goedkeurend. Toen ik geheel naakt was, en mij volledig bewust van mijn lichaam, helaas, pakte ze mijn hand en voerde ze mij naar een in de vloer aangebracht bassin. Daar mocht ik in plaatsnemen.

Ik daalde af, ging zitten en kreeg onmiddellijk geen lucht meer.

Nicht schlimm, ist oft so.

Na verloop van tijd kon ik weer ademhalen. Water uit een kuuroord is zwavelig, CO2-rijk, en dat slaat op je luchtwegen.

Het water was zeer aangenaam om in te zitten. Alsof je in schoon zeewater baadt. Af en toe liet Ludmila het water bubbelen en dan lachte ze. De schat. Ik voelde me alsof ik scheetjes liet in bad en zij, de goedmoedige oma, mij toelachte. Soms begon het water te golven en sloeg het tegen mijn organen. God, wat was dat lekker.

Na een minuut of dertig sommeerde Ludmila mij uit het water. Ze pakte opnieuw mijn hand en bracht me naar een hokje. Een sauna. Daar zat ik een minuut of tien ongelooflijk te zweten. Af en toe opende Ludmila de deur en begon ze met een handdoek te zwaaien, waardoor ik kreunend van genot en pijn niet anders kon doen dan mijn decorum verliezen. Ik leed. Ik leed zo lekker dat het niet hoefde op te houden.

Langzaam maar zeker verloor ik mijn vrije wil. Ik werd in een koud dompelbad gedaan, opnieuw naar de sauna gesleurd, in een half-koud bubbelbad gejonast en weer in de sauna gefrot – waarna ze me tot slot drie emmers ijskoud water in het gezicht en over het lichaam wierp.

Ik dacht: Als God me nu haalt, ben ik er klaar voor. Wat ik nog niet wist, is dat het lekkerste, echt het lekkerste, dus niet alleen het mooiste, want dat had ik al achter de rug toen ik Ludmila aanschouwde, voor het laatst was bewaard.

Ludmila wikkelde me na die emmers ijskoud water in warme handdoeken en legde me op een massagetafel. Ik voelde de warmte in me trekken en begon me langzaam weer mens te voelen. Of nee, ik verliet de onbewuste staat waarin ik gelukkig was en begon weer na te denken.

Tot Ludmila op mij toetrad en met haar vuisten, ja, wat deed ze? Masseerde ze me? Roste ze me af? Haar vuisten roffelden over mijn rug en mijn lichaam had het gevoel dat het los raakte van het universum. Dit was geen genot meer. Dit was iets anders. Dit was wat er gebeurt als je het stadium bereikt waarin je leeg bent.

Inderdaad. Ik was leeg.

Ludmila wees me mijn kleren, die ik half-kreunend en half-mekkerend van tegenzin aantrok. Ze gaf me een briefje, de rekening, en ik betaalde. Ik gaf haar een fooi en voor het eerst lachte ze, mijn engel. Mijn allerliefste kuuroord-prinses. Mijn zlatíčko.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s