Goethe draaide zich om in zijn eenzame sarcofaag

Man sollte alle Tage wenigstens ein kleines Lied hören, ein gutes Gedicht lesen, ein treffliches Gemälde sehen und, wenn es möglich zu machen wäre, ein vernünftiges Wort sprechen.

Dit is geen uitspraak van mij, maar van Goethe. Ik vermoed uit zijn gesprekken met Eckermann, wiens graf ik ooit met Renate en de kinderen heb bezichtigd in Weimar. Terwijl Goethe eeuwig in de kelder van het eregebouw ligt, naast (een lege kist waarin) Schiller (zogenaamd is ondergebracht), moet die arme Eckermann zijn eeuwigheid in de open lucht doorbrengen, net buiten gehoorafstand van de Vereerde Meester, zodat, mocht deze eventueel opschrijvenswaardige quotes uitkramen vanaf zijn wolk, deze voor het nageslacht verloren zullen gaan.

(…)

Gisteren stond ik in de rij bij de Albert. Een vrouw voor me praatte in haar telefoon. Plotseling, toen ze bijna aan de beurt was, draaide ze zich om. Ze gebaarde dat ik voor mocht gaan. Ik, op en top een heer, gebaarde dat het niet hoefde. Ze liet de telefoon zakken en begon te huilen. Niet een beetje, maar enorm. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik durfde niet meer voor te gaan. Ik durfde haar ook niet te naderen.

De tranen stroomden echt over haar wangen, het waren heel dikke tranen, die al snel een soort beekje vormden, richting haar hals. Alle mensen die ook in de rij stonden zwegen en keken een andere kant op.

Het was een patstelling. Daarom deed ik het enige wat ik kon doen. Ik deed een stap naar voren, legde mijn rechterhand op haar linkerschouder en vroeg of het goed ging. In een moeite door vroeg ik of ze Engels sprak, want ik had al lang door dat deze situatie mijn Tsjechisch ver te boven zou gaan. Ze sprak, snikte ze, Engels.

We gingen even aan de zijkant staan, achter het snoeprek, zodat de andere mensen konden afrekenen. Ik vroeg haar wat er toch was, dear, want in het Engels is liefje een gewoon woord gebleven. Ze keek me aan – een gezicht als een ondergelopen moeras, vol mascaravegen, haar dat blond was geverfd, maar door een kapper zonder diploma, kleding die zijn beste tijd gehad had – en zei: ‘He does not love me.’

Ik begon te lachen. Ik kon er niks aan doen. Ik lachte haar toe en zei: ‘Because he is an idiot.’ Misschien heb ik nog nooit iets zo gemeend als deze zin. En daarom heb ik, zeker gisteren, en zeker voor één iemand op de wereld, iets verstandigs gezegd. Goethe draaide zich om in zijn eenzame sarcofaag en sliep verder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s