Nieuw verhaal, in Hollands Maandblad 2017 – 8/9

In Hollands Maandblad 2017 – 8/9 is een nieuw verhaal van mij te lezen: ‘Hartenklop’. Daarnaast bevat het blad werk van onder meer Marieke Lucas Rijneveld, Leo Vroman en Philip Huff. De hele inhoud leest u hier. Een bont geheel, as usual. Koop het blad in de betere boekhandel, of, wel zo veilig: bestel het bij de redactie. Mijn verhaal over een echtpaar, Jonathan en Vera, begint zo:

Jonathan heeft een voornaam zonder e erin. Zijn achternaam is Evenzeer, die bestaat voor de helft uit e’s. Hij vindt dat grappig. Sinds 2000 woont Jonathan samen met Vera. ‘In 2100 wonen we honderd jaar samen,’ zei hij tijdens de eerste jaren van hun relatie, om haar aan het lachen te maken. De grap verdween langzamerhand uit zijn repertoire. Het is nu 2017.

Jonathan Evenzeer werkt al achttien jaar als assistent van een reclamemaker die binnenkort met pensioen gaat. Het bedrijf zoekt naar een vervangende functie voor hem. Als die niet wordt gevonden, dreigt ontslag. Het huis van Jonathan en Vera staat onder water. Verkopen heeft geen zin. Bij ontslag wordt het onmogelijk om de maandelijkse lasten op te brengen. Vera kan er soms niet van slapen. Jonathan slaapt elke nacht als een roos.

Jonathan vindt één ding vervelend: hij droomt. Jonathan heeft elke nacht een droom waarin hij steeds weer iemand anders vermoordt. Mensen die hij kent. Vera. Zijn ouders, die al heel lang dood zijn. De ouders van Vera. Buren. Vrienden. Collega’s. De reclamemaker aan wie hij zich een leven lang heeft vastgehouden, als een drenkeling aan een stuk wrakhout. Mensen om wie hij geeft. Jonathan slaapt elke nacht minimaal acht uur en wordt ’s ochtends gesloopt wakker.

Jonathan is nu vijfenveertig. Voor zijn leeftijd ziet hij er nog goed uit, maar hij doet er niks mee. Hij kijkt ’s avonds het liefst naar Netflix. Vera vindt dat hij niet zo veel voor het scherm moet zitten. Zij leest ’s avonds. Of schrijft op haar weblog. Jonathan heeft de weblog van Vera nog nooit gelezen. Het is niet dat die hem niet interesseert, maar hij kan zich er gewoon niet toe zetten.

Jonathan koesterde misschien ooit ambities, maar die heeft hij verdrongen. Ze zijn er niet meer. Ze liggen onder een laag stof op de bodem van zijn onderbewustzijn, een plek waar hij sowieso nooit komt. Sinds hij een jaar psychologie studeerde, ontkent hij het bestaan van een onderbewustzijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s