Drie recensie op Voor de verre prinses

Voor de verre prinses is te koop bij de uitgever of bij de betere boekhandel.

Guus Bauer schrijft vandaag op Literatuurplein:  ‘De briefdagboekvorm blijkt daarvoor ideaal. Dat alles zo in elkaar grijpt, heeft de schrijver achteraf ook verbaasd. Dat spreekt voor deze bundeling. Net zoals een gedicht heeft het zich niet exact laten plannen, geeft het meer antwoorden, vooral ook aan de schrijver, dan in de eerste vraag van Ilja besloten lag. De veelkleurigheid zorgt ervoor dat de bundel uit vele invalshoeken is aan te vliegen. (…) Daarnaast is het taalgebruik van Breukers gewoonweg aanstekelijk. Hij weet daadwerkelijk te ontroeren, het onbestemde over te brengen zonder gezwollen zinnen. Het zijn ‘‘de gewoonste zaken van de wereld’’ die op zichzelf sterk genoeg zijn, zonder opsmuk het meeste effect hebben.’ (De recensie is nu ook geplaatst op Tzum. Doorgaan met het lezen van “Drie recensie op Voor de verre prinses

La luna, la bella luna

Het begon om acht uur met gerommel in de verte. Inmiddels weet ik wat dat betekent. Om kwart over acht leek het geheel over te drijven, maar daar laat ik me niet meer door in de luren leggen. Om half negen waren de eerste bliksemflitsen te zien. Geen donder nog. God stelde zijn fototoestel in. Hij gebruikt nog een analoog apparaat. De eerste regendruppels, heel dik en heel ver van elkaar af vallend, deden net alsof het niet ging regenen. Om vijf over half negen regende het: een gordijn water. Het geluid van water op een autodak. Om zeven over half negenen begon het onweer echt. Bliksemflitsen, donder, het was onmogelijk om te tellen tussen de flits en het geluid. Alles smolt samen. Ik stond op het balkon en snoof de geur op: een stad die wordt schoongewassen, een olifant van steen en beton. Om negen uur was alles voorbij. Het werd stil in het hofje. De televisietoren en de kerk hernamen hun plaats in het uitzicht. Heel even leek het volledig bewolkt te blijven. Tot de maan tevoorschijn kwam, la luna, la bella luna. Vol, of bijna vol. Ik stond op het balkon en dacht aan van alles. Aan twee meisjes in Utrecht. Aan mijn horoscoop van de volgende week. Aan het leven, waarvan de gebruiksaanwijzing soms zoek is.

Kwaliteit is onze reclame (met correctie)

Wat ik altijd mooi vind om te lezen, zijn de zedige opmerkingen over ‘literaire kwaliteit’ als er in uitgeefland iets rommelt. Daarom is het verfrissend dat Mizzi van der Pluijm, die van AtlasContact naar DasMag verhuist, het anders aanpakt. Volgens NRC/Handelsblad werd haar sollicitatie begeleid door deze woorden: ‘‘‘Ik wil jullie helpen het been gestrekt te houden,” zei Mizzi van der Pluijm volgens Das Mag-oprichters Toine Donk en Daniël van der Meer toen ze hen benaderde.’  Doorgaan met het lezen van “Kwaliteit is onze reclame (met correctie)”

3 juli: geboortedag Franz Kafka

Gisteren was ik in het aan Franz Kafka gewijde museum, omdat vandaag zijn 134e geboortedag is. Maar vandaag kan ik niet. Het is er gruwelijk. Later, als we allemaal in de hel zitten, moeten we eeuwig en voor altijd in een dergelijk gebouw verblijven: alles is fake en kopie en overal zijn toeristen die kijken alsof hen net het wereldraadsel is uitgelegd (en ze het begrijpen). Doorgaan met het lezen van “3 juli: geboortedag Franz Kafka”

Rui Cóias in Terras

Wát ik heb gelezen weet ik nog niet precies. Maar de twee gedichten van Rui Cóias, die Harrie Lemmens vertaalde voor Terras, zijn iets bijzonders. Ik heb ze nu een keer of drie hardop voorgelezen en hoop ze na de zesde keer, zo ongeveer, te doorgronden. Lemmens over het werk van deze dichter: ‘Thematiek en focus verschuiven voortdurend van ruimte naar tijd en van persoonlijk naar algemeen. Reizen, of misschien liever verplaatsingen, gaan via prachtige beelden een verbinding aan met het landschap en het eigen en collectieve geheugen.’ Meer werk van Cóias vindt u hier. En op de website Zuca Magazine.

Bij datgene waardoor we herhaaldelijk worden meegevoerd,
hunkerend naar wat zich in de volgende bocht vertoont,
met onze hand op de kastanjebomen waar we
onze namen in kerven, onze verhinderde eenzaamheid,
keren we altijd om op het punt waar alles herhaald wordt en begint
en waarvan we slechts een minuut, een ogenblik bereiken,
het snijvlak van het jaar dat voorbij gaat en het jaar dat komt.