Joseph Roth, Joden op drift

publication-637Joden op drift (Juden auf Wanderschaft) is een reeks beschouwingen van Joseph Roth, die de migratie van Joden aan het eind van de negentiende en begin van de twintigste eeuw beschrijft, zo ongeveer tot het midden van de jaren twintig. Het is een mooi boek van een schrijver die deze wereld (hij was geboren in Brody, de oksel van Europa) goed kende. De migratie van Joden verliep in de door hem beschreven tijd voornamelijk van het oosten van Europa naar het westen. De pogroms in het oosten waren de hoofdreden om te vertrekken. Het doel: Wenen, Berlijn, Parijs, Amsterdam. Het ‘veilige’ westen. Wie echt geld had en over de vereiste papieren beschikte, ging naar Amerika. Weg uit het Europa dat begon te ruiken naar een smeulend kruitdepot. Doorgaan met het lezen van “Joseph Roth, Joden op drift

Woody Allen: Match Point

match-point-scarlett-johansson-woody-allen-set-8-rcm0x1920uWat de NPO plotseling bezielde om twee films van Woody Allen aan te kopen, niemand zal het ooit weten. Maar daarom mochten we gisteren naar Match Point kijken en vandaag naar Annie Hall. Het kon minder, zeggen ze in Groningen. Anders dan Annie Hall is Match Point iets minder bekend, iets minder iconisch. Het is een ‘donkere’ Allen, meer Bergman dan Fellini. De Amerikaanse grootmeester laat ons in deze film de donkerste kant van de mens zien, de meest opportunistische, sterker, de hoofdpersoon die hij ons presenteert is het laagste van het laagste: een gewetenloze opportunist. Wat op zich fijn is, voor hem, maar als kijker zit je er mooi mee, je weet niet of je hem moet haten of omhelzen. Doorgaan met het lezen van “Woody Allen: Match Point”

Reader’s block en Patricia Paay

marksonIk dacht dat het niet bestond, reader’s block. Dat ik de woordcombinatie zelf had bedacht. Maar de kwaal is benoemd en staat zelfs in de Urban Dictionary. ‘To those who love to read, this is worse than heart disease and cancer combined.’ Dat is misschien een beetje kras. Toch voel ik me behoorlijk ontheemd nu ik er zelf aan lijd. David Markson schreef een roman met als titel Reader’s block. Dat boek heb ik natuurlijk niet bij de hand. Als ik het bij de hand had, zou ik het nu niet kunnen lezen, trouwens. Doorgaan met het lezen van “Reader’s block en Patricia Paay”

De semiotiek van het wielrennen

Op de Croeselaan in Utrecht staat, zo ongeveer op de plek waar in 2015 de Tour de France van start ging, het gestileerde beeld van een racefiets. Dit beeld. De afgelopen maanden kon ik het zien zonder iets te denken, maar nu 25 februari nadert, de dag waarop de Omloop het Nieuwsblad wordt verreden en het wielerseizoen 2017 officieel van start gaat, springt mijn hart elke ochtend even op. Ha, leuk, zo meteen weer echt wielrennen op tv.  Doorgaan met het lezen van “De semiotiek van het wielrennen”

Gerard Reve was inderdaad een racist

Na 34 jaar werd er ‘eindelijk’ een keuze uitgezonden uit de opnames die Boudewijn Büch maakte van zijn ‘geruchtmakende’ interview met Gerard Reve, dat in uitgewerkte vorm in Het Parool verscheen en ondanks toezeggingen niet werd uitgezonden door de KRO-radio. Die omroep wilde de vingers niet meer branden aan het wat onbesuisde proza van de grote volksschrijver, die alle registers van zijn mensenhaat opentrok en de goegemeente gaf waar zij om vroeg: iets om ‘oh en ah’ bij te roepen. Doorgaan met het lezen van “Gerard Reve was inderdaad een racist”

Naar aanleiding van Hannah van Binsbergen en Ben Lerner

9789025447816-kwaad-gesternte-l-lq-fEen paradigmawisseling in de poëzie vond tot zeg 1990 plaats via een manifest, waarin een jonge dichter (of een groep jonge dichters) zich verzette tegen de troep die voorgangers in het heilige huis van de poëzie hadden gemaakt. De Maximalen waren zo ongeveer de laatsten die deze methode kozen, en hun manifesten hadden ook in 1988 of 1989 al iets van een parodie op een nabootsing van de manifesten die in het begin van de twintigste eeuw werden geschreven. Doorgaan met het lezen van “Naar aanleiding van Hannah van Binsbergen en Ben Lerner”

Henk Hoeks (1947-2017)

henkhoeksZondag 29 januari is Henk Hoeks in zijn woonplaats Nijmegen overleden. Hoeks was vanaf 1971 een van de spilfiguren en lange tijd fondsredacteur van de Socialistiese Uitgeverij Nijmegen, later Socialistische Uitgeverij Nijmegen en meestal kortweg SUN. Hij is op een paar maanden na 70 jaar geworden, wat op zichzelf al een klein mirakel mag worden genoemd: Hoeks leed al meer dan 25 jaar aan een ernstige longkwaal. Wie zich hem herinnert, hoort in gedachten de merkwaardige mengeling van piepende en blazende geluiden, die zijn aanwezigheid overal begeleidde. Doorgaan met het lezen van “Henk Hoeks (1947-2017)”