Over een klassiek gedicht van Manuel Kneepkens

Tuin van Eetlust

Op koele zomeravonden als de familie smakkend
⌊tot zich nam
groene haring, gevolgd door slierasperges in botersaus
biefstuk, salade, pommes frites, en toe
aardbeien, slagroom, mokka en vanille

dan deinden zij, de tantes, als pioenrozen, als zwaargassige
ballonnen op hun steel, op de golfslag van hun lacherigheid
in alle malse borsten koerde hoorbaar Eros

zo dronken ze wijn na wijn
tot elk hoofd paus pius twaalf leek in het heilig jaar
zo bleek!

Tenslotte nam dan oom na oom, stomdronken, afscheid
en van elke tante wiegde het romig achterwerk weg
alleen de nacht bleef over, die hele oude Dame
die pauwblauwe waaier voor de eenzame glimlach
van het Heelal
God van de vlinders, dan sliep je
de ramen open, kostbare dromen tot prooi!

Doorgaan met het lezen van “Over een klassiek gedicht van Manuel Kneepkens”

Love Actually en de culturele omkering

Gisteren keek ik, ik geef gewoon toe dat ik het deed, naar het programma Jinek. Eén ding zal me bijblijven, en dat is toch al heel wat. Het item over de film Love Actually, waar een (kort) vervolg op wordt gemaakt. Volgens Jinek is er niemand op deze planeet te vinden, die deze ‘best romcom ever’ niet heeft gezien. Dat is een leugen. Ik ben die ene persoon op deze planeet. Samen met Paul Witteman, zoals Matthijs van Nieuwkerk tijdens het item onthulde. Anders dan Witteman was ik op de hoogte van het bestaan van de film, maar ben nooit verder gekomen dan de Nederlandse versie: Alles is liefde. Het is geen onwil. Het kwam er gewoon nooit van. Doorgaan met het lezen van Love Actually en de culturele omkering”

Tien opmerkingen bij Van groot belang van Nachoem M. Wijnberg

Lenen van de Grieken

Net alsof je Ptolemaeus Euergetes bent
vraag je de Atheners
Aeschylus, Sophocles en Euripides aan jou uit te lenen
(de manuscripten van al hun toneelstukken
ook die die later verloren zijn)
en je geeft hun vijftien talenten
die zij mogen houden
als je ze niet onbeschadigd zou terugsturen.

Je schrijft de manuscripten over
en stuurt de kopieën terug,
niet in het geheim, maar alsof je op het podium staat
leg je meteen uit dat de Atheners
de vijftien talenten kunnen houden
als boete voor wat je hun aangedaan hebt.

Nachoem M. Wijnberg, uit: Van groot belang, AtlasContact, Amsterdam, 2015

Doorgaan met het lezen van “Tien opmerkingen bij Van groot belang van Nachoem M. Wijnberg”

Joseph Roth, Joden op drift

publication-637Joden op drift (Juden auf Wanderschaft) is een reeks beschouwingen van Joseph Roth, die de migratie van Joden aan het eind van de negentiende en begin van de twintigste eeuw beschrijft, zo ongeveer tot het midden van de jaren twintig. Het is een mooi boek van een schrijver die deze wereld (hij was geboren in Brody, de oksel van Europa) goed kende. De migratie van Joden verliep in de door hem beschreven tijd voornamelijk van het oosten van Europa naar het westen. De pogroms in het oosten waren de hoofdreden om te vertrekken. Het doel: Wenen, Berlijn, Parijs, Amsterdam. Het ‘veilige’ westen. Wie echt geld had en over de vereiste papieren beschikte, ging naar Amerika. Weg uit het Europa dat begon te ruiken naar een smeulend kruitdepot. Doorgaan met het lezen van “Joseph Roth, Joden op drift

Woody Allen: Match Point

match-point-scarlett-johansson-woody-allen-set-8-rcm0x1920uWat de NPO plotseling bezielde om twee films van Woody Allen aan te kopen, niemand zal het ooit weten. Maar daarom mochten we gisteren naar Match Point kijken en vandaag naar Annie Hall. Het kon minder, zeggen ze in Groningen. Anders dan Annie Hall is Match Point iets minder bekend, iets minder iconisch. Het is een ‘donkere’ Allen, meer Bergman dan Fellini. De Amerikaanse grootmeester laat ons in deze film de donkerste kant van de mens zien, de meest opportunistische, sterker, de hoofdpersoon die hij ons presenteert is het laagste van het laagste: een gewetenloze opportunist. Wat op zich fijn is, voor hem, maar als kijker zit je er mooi mee, je weet niet of je hem moet haten of omhelzen. Doorgaan met het lezen van “Woody Allen: Match Point”

Reader’s block en Patricia Paay

marksonIk dacht dat het niet bestond, reader’s block. Dat ik de woordcombinatie zelf had bedacht. Maar de kwaal is benoemd en staat zelfs in de Urban Dictionary. ‘To those who love to read, this is worse than heart disease and cancer combined.’ Dat is misschien een beetje kras. Toch voel ik me behoorlijk ontheemd nu ik er zelf aan lijd. David Markson schreef een roman met als titel Reader’s block. Dat boek heb ik natuurlijk niet bij de hand. Als ik het bij de hand had, zou ik het nu niet kunnen lezen, trouwens. Doorgaan met het lezen van “Reader’s block en Patricia Paay”

De semiotiek van het wielrennen

Op de Croeselaan in Utrecht staat, zo ongeveer op de plek waar in 2015 de Tour de France van start ging, het gestileerde beeld van een racefiets. Dit beeld. De afgelopen maanden kon ik het zien zonder iets te denken, maar nu 25 februari nadert, de dag waarop de Omloop het Nieuwsblad wordt verreden en het wielerseizoen 2017 officieel van start gaat, springt mijn hart elke ochtend even op. Ha, leuk, zo meteen weer echt wielrennen op tv.  Doorgaan met het lezen van “De semiotiek van het wielrennen”