Dit is geen recensie (over de nieuwe bundel van T. van Deel)

herfsttijloosOoit paste ik een zomer lang op de katten van een goede vriendin van T. van Deel. Zij woonde in Amsterdam-Zuid. Bij dezelfde vriendin logeerde ik later enige weken, toen ik een baan bij boekhandel Het Martyrium had gekregen en nog in Nijmegen woonde. Op een dag vroeg de vrouw me of ik met haar, T. van Deel en zijn toenmalige partner, dichter en journalist Marjoleine de Vos, naar het naaktstrand wilde gaan. Ik bedankte beleefd, want ik durfde niet.

Doorgaan met het lezen van “Dit is geen recensie (over de nieuwe bundel van T. van Deel)”

The Straight story

the_straight_story_posterAls ik iets zou willen kunnen schrijven, is het een verhaal als dat van The Straight story. Een ‘klein’ verhaal, over een man die aan het eind van zijn leven (of in elk geval op zijn zeer oude en versleten dag) op bezoek gaat bij zijn broer die een beroerte heeft gehad. Omdat hij geen auto meer mag rijden, gaat hij op een grasmaaier, waar hij een zelfgemaakte trailer of caravan aan heeft vastgemaakt. Doorgaan met het lezen van “The Straight story”

De beschermlaag van gesmolten glas

zakdoekjes_medium_26343Ik ben zo oud dat ik bij het lezen van het woord ‘e-mail’, ondanks het verbindingsstreepje, altijd nog denk aan ‘de beschermlaag van gesmolten glas aangebracht op voorwerpen van metaal of aardewerk om deze te beschermen, te isoleren of om deze te versieren.’ Het schrijven van een e-mail heeft voor mij daarom nog altijd iets hards, ondoordringbaars, iets dat zowel beschermt als afschermt. Met de tactiele beweging van de pen op papier, het gekras van een penpunt op een bijna huidgelijk oppervlak, heeft het niets te maken. Maar ik ben niet zo oud dat ik nog echte brieven schrijf, helaas. Doorgaan met het lezen van “De beschermlaag van gesmolten glas”

Uit de kringloopwinkel: Annelies Verbeke en Astère Michel Dhondt

slaapVanochtend, toen ik vroeg wakker werd, te vroeg voor een zaterdag, las ik Slaap!, de debuutroman van Annelies Verbeke. Gisteren kocht ik het boek in de kringloopwinkel, voor twee euro. ‘Je kunt het er zelf niet voor maken.’ Verbeke’s oeuvre was mij tot nu toe volledig ontgaan, ook al las ik er de afgelopen jaren veel goeds over. Ik ben blij dat een milde, toepasselijke, slapeloosheid me vanochtend over de streep heeft getrokken. Doorgaan met het lezen van “Uit de kringloopwinkel: Annelies Verbeke en Astère Michel Dhondt”

Dichters uit de bundel in de Groene Amsterdammer

cropped-dubvoorplat.jpgIn De Groene Amsterdammer bespreekt Kila van der Starre Dichters uit de bundel en de recent verschenen bloemlezing van Ilja Leonard Pfeijffer, het boek met de lange titel. De hele tekst is te lezen in het papieren blad, op internet of via Blendle. Van der Starre komt tot deze positieve conclusie: ‘De selectiecriteria maken Dichters uit de bundel een originele bloemlezing met een unieke balans tussen klassiekers en populaire hedendaagse gedichten. Breukers en Mertens presenteren welke poëzie leeft.’

Die Goede Oude Sint

Geïnspireerd op een bericht van Joubert Pignon.

Het was vijf december, ongeveer half zeven in de avond. Op de kade reed een lelijk eendje. Ik was op weg naar huis. De chauffeur van het eendje drukte op de claxon. Het kon onmogelijk voor mij zijn, dus ik negeerde het signaal. Een paar seconden later werd er nog eens getoeterd. Ik keek toch maar op. In de auto zaten een Sinterklaas en een Piet die de vlag van Finland op zijn gezicht leek te hebben geschilderd. Ik zwaaide naar de Goedheiligman. Hij zwaaide terug, met dat typische bisschopshandje. Doorgaan met het lezen van “Die Goede Oude Sint”

Dingen die je niet moet doen

lasttangoDingen die je niet moet doen als je een roman probeert te voltooien:

Novecento van Bernardo Bertolucci in de speler stoppen en beginnen te kijken. Waarom moest dat zo nodig? Oh ja, ik had gelezen dat ‘heel Hollywood’ woedend is over wat Bertolucci een jaar of wat geleden in College Tour tegen Twan Huys zei over de manier waarop hij Maria Schneider voor de beroemde boterscène in Last tango in Paris had eh… gefopt. Genaaid, zou je kunnen zeggen, maar dat is flauw. Ze was er vooraf niet van op de hoogte dat Marlon Brando haar zou beboteren, alvorens hij zou overgaan tot de (suggestie van) anale seks. Maar ik heb Last Tango in Paris niet, dus werd het Novecento. Ik hoef deze week ’s avonds nog maar drie van de meer dan vijf uur te kijken.

Doorgaan met het lezen van “Dingen die je niet moet doen”

Between heaven and hell there’s always Hollywood

bartonfinkDe film Barton Fink van Joel en Ethan Coen zag ik in de bioscoop, ik vermoed in 1991. Gisteren keek ik voor de tweede keer. Wat me in 1991 een film over vermalen schrijversdromen leek – Barton Fink wordt door Hollywood opgenomen en langzaam vermalen, ongeveer zoals William Faulkner en John Fante en vele anderen in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw – leek me gisteren plotseling een studie over, oh God, ik ga dat echt opschrijven, artistieke integriteit en de botsing tussen leven en kunst – in een tijd van crisis. Het is dus een… actuele film, al zijn films over crisissituaties altijd wel, ten naaste bij, actueel. Doorgaan met het lezen van “Between heaven and hell there’s always Hollywood”

Twee (niet-verstuurde) brieffragmenten

vleugelsbreukersOp de website van Uitgeverij Vleugels staat sinds gisteren meer informatie over de bibliofiele uitgave Twee (niet-verstuurde) brieffragmenten. De presentatie ervan is op 11 december, tijdens de Beurs voor Bijzondere Uitgevers in Paradiso in Amsterdam. Dit prachtig vormgegeven en van een fraai omslag voorziene werk, oplage 53 exemplaren, bij elkaar gehouden door een voor de cahier-steek gebruikt oranje draadje, kost €12,50. Op de website van de uitgeverij vindt u de bestelinformatie.

Heimwee naar een tijd die ik niet heb meegemaakt

Self Portrait 1988 by Robert Mapplethorpe 1946-1989Gisteren zag ik de documentaire ‘Look at the pictures’, over Robert Mapplethorpe. De film begint begint met beelden van een fulminerende senator die de foto’s van de dan net overleden kunstenaars viezigheid vindt. Hij wil een tentoonstelling verbieden, want het museum waarin dat zou moeten gebeuren wordt door de staat gesteund – en de staat mag zich niet committeren aan dit soort Schund. Ook in Nederland waakt de staat. De (prachtige) documentaire mag alleen tussen 10 uur ’s avonds en 6 uur ’s ochtends worden bekeken. Anders krijgen kinderen deze beelden misschien onder hun kwetsbare ogen. Doorgaan met het lezen van “Heimwee naar een tijd die ik niet heb meegemaakt”