Lezen (94): Naar aanleiding van Catherine Millet

Sexual_life_of_catherine_MIn 2001 verscheen Het seksuele leven van Catherine M., de vertaling van La vie sexuelle de Catherine M. De schrijfster van het boek, Catherine Millet (hela, ook een Catherine M.) zorgde voor nogal wat opschudding. Zo expliciet was er nog bijna nooit geschreven, door een vrouw, over groepsseks, orgies, ongebreidelde seks in de openbare ruimte en zo voort, en zo verder. Was het een chronique scandaleuse of was hier de vrouwelijke tegenhanger van Henry Miller (of D.A.F. de Sade, of Georges Bataille) opgestaan? De Vlaamse krant De Morgen liet optekenen: ‘Dit is geen zoveelste instant erotisch romannetje, al druipt het van de seks en wordt alles ongegeneerd bij de naam genoemd. Het is een belangrijk boek, dat pregnante vragen oproept.’ Doorgaan met het lezen van “Lezen (94): Naar aanleiding van Catherine Millet”

Vijf dagboekfragmenten

1
Toen ik over de Oudegracht liep gisterenmiddag, ter hoogte van Café de Morgenster, werd ik gegroet door iemand die heel erg op Carel Helder leek. Ik groette terug, stond stil en constateerde dat het Carel Helder wás. Het kostte me, zelfs na hem te hebben herkend, moeite om Carel Helder en Utrecht aan elkaar te koppelen. Ik dacht tot voor kort dat hij in het Torpedotheater woonde en er nooit uitkwam, of beter: nooit uit mocht komen. Doorgaan met het lezen van “Vijf dagboekfragmenten”

Lezen (93) Invocatio van H. Marsman

marsmanToen ik met De Contrabas stopte, nu alweer bijna een jaar geleden, kwam de Nederlandstalige poëzie me de keel uit. Ik schreef het zelf, in deze blogpost. Ik beschreef daarin ook hoe ik me over dit gevoel heen werkte: door aan een bloemlezing te werken. Een van de dichters die ik opnieuw ben gaan waarderen, is H. Marsman, en tijdens het herlezen (of misschien is scannen een beter woord) van zijn verzamelde gedichten bleef ik keer op keer haken aan het gedicht ‘Invocatio’: geschreven in een buigzaam Nederlands dat, hoewel niet modern, heel hedendaags en levend aandoet. Opgetrokken in een metrum dat zich onontkoombaar ontrolt, van de eerste strofe tot en met de laatste, waarbij eerste en laatste strofe niet toevallig hetzelfde zijn. Doorgaan met het lezen van “Lezen (93) Invocatio van H. Marsman”

Louis CK droeg een pak

Eigenlijk houd ik niet van humor die grappig bedoeld is. Dat merkte ik gisteren toen ik naar Louis CK luisterde en keek in de Ziggo Dome, een zaal die als een crematoriumhal is gebouwd, maar dan minstens duizend keer zo groot. Louis was best grappig en zijn show zat goed in elkaar. Iedereen moest lachen. Ik ook. En toch was ik bijna alles, toen ik eenmaal buiten stond, onmiddellijk weer vergeten. Ik zou nu niet een opmerking kunnen reproduceren. Grappen navertellen is sowieso verboden, vind ik. Mijn broer vertelt graag grappen, ook al begin ik al ‘nee nee nee’ te roepen als hij iets zegt als ‘Wist jij dat Mark Rutte graag ijsjes eet?’ Doorgaan met het lezen van “Louis CK droeg een pak”

Lezen (92): Als een maquette rees Batavia uit mijn onrust op

Over (o.a.) Tropische jaren van (R.A.) Cornets de Groot

tropischejarenOp 15 augustus 1945 (gisteren eenenzeventig jaar geleden) capituleerde Japan en was de Tweede Wereldoorlog écht afgelopen. Echt? Voor een groot aantal Nederlanders, woonachtig in Indonesië, nog niet. De Bersiap brak aan, een periode waarin de onafhankelijke republiek Indonesië was uitgeroepen, maar nog niet officieel geïnstalleerd. Het ‘buitenlandse gezag’ werd niet langer getolereerd door Soekarno en andere Indonesische politici en militairen, wat soms leidde tot geweld tegen als vijandig beschouwde buitenlanders. Oók tegen de Nederlanders die tussen 1942 en 15 augustus 1945 al onder de Japanse bezetter van Indonesië hadden geleden. Na de capitulatie werden de buitenlanders, ironisch genoeg, vaak beschermd door diezelfde Japanners. Doorgaan met het lezen van “Lezen (92): Als een maquette rees Batavia uit mijn onrust op”

Lezen (91): Snobistisch lezen (en Karel van het Reve)

vanhetreveIn Rusland voor beginners schrijft Karel van het Reve over de snobistische lezer: ‘(…) omdat goede boeken hem eigenlijk vervelen zal hij aannemen dat een vervelend boek goed is en de meest afschuwelijke rommel aanprijzen, en een goed boek dat amusant en eenvoudig is afkeuren omdat hij het met genoegen leest. Amusante schrijvers – Heinrich Heine, Samuel Clemens – moeten vaak tientallen jaren wachten voor zij in de literatuurgeschiedenis de plaats krijgen die hun toekomt. De mensen die dergelijke geschiedenissen schrijven menen vaak dat wie leesbaar is niet tot de zeer groten kan behoren.’ Doorgaan met het lezen van “Lezen (91): Snobistisch lezen (en Karel van het Reve)”

Van het haar bedekkende pruiken en hoofddoekjes

Toen ik vorige week zondag in Antwerpen op perron 1 de trein richting Oostende besteeg, werd mijn coupé korte tijd later bestormd door negen kinderen. Allemaal ergens tussen de zeven en de tien jaar oud, allemaal nogal luidruchtig. De moeders, drie in getal, volgden even later, met karretjes, koffers en plastic tassen. Voor het eerst kon ik van dichtbij bekijken wat ik wel wist, maar nog nooit had gezien: orthodox-joodse vrouwen bedekken hun haar met een pruik. Ze gebruiken nep-haar om hun echte haar te verbergen voor de niet met hen getrouwde man, voor mij bijvoorbeeld, een man die zich waarschijnlijk niet zou kunnen beheersen als hij de gouden, of bronzen, of zwarte, of rode lokken van die vrouwen onbedekt zou aanschouwen. Doorgaan met het lezen van “Van het haar bedekkende pruiken en hoofddoekjes”

Een open brief aan Floris van Bommel over mijn snel slijtende sneakers

TempImgGeachte heer van Bommel,

In mei kocht ik een paar sneakers via uw webshop. Het zijn prachtige schoenen, daar doe ik niets aan af. Blauw, deels met suède bekleed, het voetbed is (zoals altijd bij uw schoenen) helemaal top en ik ben, als ik ermee rondloop, de koning te rijk. De middelbare man knapt er echt van op, van deze sneakers. De aankoop was een rib uit mijn lijf, maar ze waren in de aanbieding, dus ik dacht: vooruit dan maar. Nog belangrijker was mijn overweging dat uw schoenen altijd erg lang meegaan en dat het door mijn oma vaak gebezigde gezegde ‘goedkoop is duurkoop’ voor de producten die u op de markt brengt zeker niet opgaat. Ik heb eerder in schoenen van Van Bommel gelopen en dat was altijd een groot genoegen. Doorgaan met het lezen van “Een open brief aan Floris van Bommel over mijn snel slijtende sneakers”

Niet alle dichters blijven levend – bij de sterfdag van J.C. Bloem

Foto: Wikipedia
Foto: Wikipedia

Vandaag is de sterfdag van J.C. Bloem. Op de website Literatuurmuseum staat een (algemeen, erg hap-snap) artikel van Dick Wensink over de dichter. Alle cliché’s worden nog eens opgekookt (‘Pas betrekkelijk laat in zijn carrière kreeg het werk van Bloem bekendheid bij een breder publiek’): De slordig levende, aan walging lijdende, niet erg productieve maar soms wel geniale dichter, altijd maar tobbend en puffend en nu tot de klassieken behorend. En oh ja, hij flirtte wat met het fascisme, maar dat is in zijn geval blijkbaar niet zo erg. Bloems seksuele voorkeur voor jongens blijft verder buiten beschouwing – we zijn hier namelijk op een museale website en die hoeft het publiek niet alles aan de nieuwsgierige neus te hangen. Doorgaan met het lezen van “Niet alle dichters blijven levend – bij de sterfdag van J.C. Bloem”

Kleine dingen & de vrijheid

Op sommige dingen kun je altijd bouwen. Als je net je fiets van het slot hebt gehaald, begint het te regenen. De trein die je echt niet mag missen om op tijd te komen, heeft vijftien minuten vertraging. In de supermarkt is het brood uitverkocht, op drie halfjes melkwit na. Yuri van Gelder neemt een biertje samen met zijn Braziliaanse vriendin en moet naar huis. Want de sportbestuurders kunnen het niet hebben dat iemand een slecht ‘rolmodel’ is voor de jeugd en voor andere sporters. Alsof je hele leven in de ringen hangen zo’n fijn voorbeeld is. Bovendien: Maurits Hendriks, dat is een lekker ding. Wat ik maar wil zeggen, is: na mijn terugkomst uit Oostende gaat in Nederland alles fout en slaat het zinloos moralisme als altijd keihard toe. Het lijkt wel een patroon. Doorgaan met het lezen van “Kleine dingen & de vrijheid”