Ronaldo – het koningsoffer

UEFA European Football ChampionshipMensen die niet van de voetballer Cristiano Ronaldo houden, dat zijn helaas geen mensen. Dat zijn gevoelloze houten klazen die per ongeluk een omhulsel van vlees en wat aders vol restbloed hebben gekregen. Verwijten over ijdelheid of zelfs narcisme zijn onzinnig. Je gaat de regen ook niet kwalijk nemen dat hij nat is. Ronaldo denkt maar aan één ding – en daarin verschilt hij van bijna alle andere mannen. Andere mannen willen namelijk een ander ding en daarom zijn zij geen Ronaldo. Doorgaan met het lezen van “Ronaldo – het koningsoffer”

Lieve Beatrijs,

13632622_10210099358946897_453111781_oSommige mensen hebben vrienden, ik heb Rutger. Nu hij twee weken met vakantie is, verveel ik me. Normaal gesproken nemen we aan het eind van de dag alle belangrijke zaken even een uur door, per chat. Dan schrijf ik bijvoorbeeld dat [naam invullen] tegen de muur moet worden gezet en dan antwoordt hij: ‘Nou nou, dat is wel erg hard, misschien moet [naam invullen] alleen maar worden gemarteld.’ Alle eventuele problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Blijkbaar ben ik erg gaan hechten aan die sessies want nu hij voor het eerst in jaren niet op zijn post is, voel ik me volledig onthand. Doorgaan met het lezen van “Lieve Beatrijs,”

Vaste gewoontes

1492008tarvoVroeger at ik altijd hetzelfde brood. Tarvo van bakker Sieben uit Kelpen. Ik vond dat het lekkerste brood van de wereld en had medelijden met mensen die ander brood moesten eten. De reclame van King Korn vond ik weerzinwekkender dan porno. Vroeger kreeg ik altijd soep voor het eten. Een maaltijd zonder soep vooraf was kaal, onaf, zo’n maaltijd sloeg eigenlijk nergens op. Een hoofdmaaltijd bestond in mijn ouderlijke huis overigens onveranderlijk uit de heilige drie-eenheid: aardappelen, vlees en groenten. Behalve op zaterdag. Dan kregen we soms nasi of macaroni. Nasi met een ei en macaroni met een ei én kaas. Doorgaan met het lezen van “Vaste gewoontes”

Schubert loopt even alles door

Schubert schreef het Strijkkwintet in C-majeur (D956, opus postuum 163) twee maanden voor zijn dood. Hij was pas 31. Hoewel hij, zoals bijna alle mannen in die tijd, leed aan syfilis, stierf hij aan tyfus. Het waren ruwe tijden, zonder ziekenfonds. Er zijn dingen die iedereen weet, of voelt, en die niemand kan zeggen of uitbeelden. Hoewel. Soms is er een schrijver die dat, via een omweg, kan benaderen. Of een schilder die je om het hoekje laat kijken. Of een componist en muzikant die, zoals Schubert, laat horen dat het er is, luister maar goed, zo zit de wereld in elkaar – en aan het eind ga je weliswaar dood, maar dat geeft niet. Het was soms heel erg mooi, bijvoorbeeld toen, aan het eind van het adagio, je was een dag aan zee met iemand en het was mooi weer en daarna zijn jullie pizza gaan eten van de Albert Heijn, omdat jullie geen zin hadden om uit te gaan. Doorgaan met het lezen van “Schubert loopt even alles door”

Fred Papenhove, fenomeen

papenhoveToen uitgeverij Holland de Windroos-reeks in 2004 nieuw leven inblies, en toen bekend werd dat ik de redactie zou gaan voeren en veel ruimte bood aan debuutbundels, veranderde de dagelijkse postbezorging in een martelgang, ook voor de postbode. Aanvankelijk vond ik het wel charmant dat er elke dag vier of vijf manuscripten in de gang belandden (vier of vijf keer hoorde je dan ‘bonk’ en daarna werd het ijzingwekkend stil), maar na twee maanden geloofde ik het wel en werd een stop op papieren inzendingen ingesteld. De meeste, of zeg maar bijna alle, ongevraagde inzendingen waren de moeite van het lezen niet waard en moesten worden geretourneerd.

Doorgaan met het lezen van “Fred Papenhove, fenomeen”

Jeanne Dielman van de Handelskaai

tumblr_nvtazqy1O61uwmtq8o9_1280Chantal Akerman stierf vorig jaar 5 oktober, ze pleegde zelfmoord. Hoewel ik haar naam regelmatig had gelezen, bijvoorbeeld bij Erik de Kuyper, was het zien van een van haar films er nooit van gekomen. Na het lezen van deze blogpost van Wendy Kroy ging ik door de knieën. Eerst voor de film die Kroy behandelt, daarna voor Jeanne Dielman, 23, quai du Commerce, 1080 Bruxelles. Het stuk hieronder bevat informatie over het verhaal die u misschien niet wilt weten als u de film nog gaat zien. Doorgaan met het lezen van “Jeanne Dielman van de Handelskaai”

De cultuur en de klassiekers

51yfQ9WH4bL._SL500_SY344_BO1,204,203,200_Zondagavond raakte ik verzeild in een gesprek over ‘de cultuur’. Het was laat, zeg ik er ter verdediging bij, en mijn gespreksgenoten waren zo niet dronken, dan toch enigszins aangeschoten. Verder zijn het aardige mensen. Zelf drink ik al zes hele weken (en drie dagen) geen alcohol meer, dus ik had nergens schuld aan. Ik zei nog: Mensen, doe het niet, dat wordt geheid ruzie. Maar mensen luisteren niet als ik ze goede raad geef. Dat is mijn lot. Doorgaan met het lezen van “De cultuur en de klassiekers”

Huishoudelijke mededeling

1294761Na twee jaar hield mijn Bestron-stofzuiger ermee op. Het is geen groot verlies. Het ding kostte maar € 24,99 en heeft het grootste deel van zijn leven meer als bezem dan als stofzuiger gefungeerd. Qua uiterlijk had hij iets weg van een kruimeldief die een blauwe maandag aan de doping was geweest. Ik dacht, toen ik hem kocht, dat mijn bescheiden huurwoning geen grote stofzuiger nodig had. Doorgaan met het lezen van “Huishoudelijke mededeling”

Mijn teken is: Ram

ramIk kijk elke dag naar mijn horoscoop op de website van Elle. Mijn teken is: Ram. Elle is een blad bedoeld voor vrouwen, meen ik uit de inhoud ervan gemerkt te hebben (‘Dit zijn dé kapsels die je meteen wil gaan rocken op het strand’) maar daar trek ik me niks van aan. De sterren zijn gender-neutraal. Het is hun stand aan het firmament die telt, niet het geslacht van de persoon die de boodschappen tot zich neemt. Doorgaan met het lezen van “Mijn teken is: Ram”

Porno is awkward

Er zaten twee meisjes tegenover me in de trein. Ze hadden het over van alles en nog wat, maar het meest hadden ze het over hun vriendjes. Ik vind dat altijd mooi, als meisjes het woord ‘vriendje’ gebruiken; het heeft nog iets onbepaalds: die jongens worden tot het leven van de meisjes toegelaten, zonder er helemaal deel van uit te maken. Ze zijn nog geen mannen, het zijn voorbijgangers, inwisselbare objecten, onderwerpen van gesprek. Over niet al te lange tijd worden ze ingeruild. Dat weten ze, de jongens én de meisjes, al schrijnt het liefdesverdriet er te zijner tijd niet minder om. Wie jong is, heeft nog een heilige plicht tot lijden. Doorgaan met het lezen van “Porno is awkward”