De restaurantzegels van Albert Heijn

maxresdefaultSinds kort vraagt de caissière van de Albert Heijn weer na elke betaling: ‘Spaart u restaurantzegels?’ Dan buig ik het hoofd, slik even diep en zeg: ‘Nee.’ Deze uitwisseling duurt nauwelijks twee seconden en vervult mij elke keer met schaamte. Ik heb het gevoel dat de juffrouw achter de kassa mij een principiële zeikerd vindt, die niet meedoet aan spaaracties. Dat is niet zo, het ligt oneindig veel ingewikkelder, maar ja, ga dat maar eens uitleggen. Doorgaan met het lezen van “De restaurantzegels van Albert Heijn”

Dichters van het nieuwe millennium (3 en slot): Het blonde beest

Dit is het vervolg op  ‘Dichters van het nieuwe millennium (1)’ en ‘Dichters van het nieuwe millennium (2)’

9789460042669_Dichters-van-het-nieuwe-millennium1-1024x918Vroeger, in de jaren tachtig, noemde je iemand met wie je het niet eens was ‘fascist’. Viel hij of zij nog een beetje mee, dan werd het ‘fascistoïde’, als in: ‘de fascistoïde denkende die-en-die’. Daarmee was elke discussie beslecht, want het oordeel van zo iemand kon onmiddellijk met de vuilnisman mee, die deed niet meer mee. Roelof ten Napel kan dat ook, maar hij is jong dus hij doet niet meer aan het fascisme. Roelof las mijn eerdere beschouwingen over DvhNM en vergelijkt mij met Geert Wilders. In een erg lange beschouwing komt Ten Napel woorden tekort om mij te gispen, en te laken. Doorgaan met het lezen van “Dichters van het nieuwe millennium (3 en slot): Het blonde beest”

Droom

Ik droomde dat ik vertrok naar een ander land. Alles was geregeld en ik was blij dat ik voorgoed weg mocht. Voordat ik ging, schreef ik afscheidsbrieven aan Renate, Leonie en Leah. Die werden niet beantwoord, maar daar ging het niet om: ik was blij dat ik de brieven had geschreven. Een schrijver richt zich op de lezer, maar hij weet nooit of iemand terug schrijft of terug wil schrijven. Doorgaan met het lezen van “Droom”

Lezen (90): Hans Vervoort

1met_stijgende_verbazing_frontHans Vervoort schrijft sympathiek proza. Dat zou een verwoestende opmerking zijn, als het niet de waarheid was – en niets dan de waarheid. Dit weekend las ik drie van zijn boeken (die gratis te downloaden via deze website, al zijn sommige Epubs beschadigd): Het tekortZonnige perioden en Met stijgende verbazing. Vervoort is een van die realisten die begin jaren zeventig op het toneel verschenenen en die redactielid van Propria Cures waren geweest, maar zijn proza is toch net iets beter dan dat van bentgenoten als Guus Luijters of Henk Spaan, twee auteurs die nog wel publiceren, iets wat voor Vervoort inmiddels voorbij is (zijn boeken verschijnen bij eigen beheer-platform Brave New Books). Doorgaan met het lezen van “Lezen (90): Hans Vervoort”

Toverformules

Soms zijn er zinnen die jaren in mijn hoofd blijven hangen en die meer lijken te omvatten dan ze op basis van hun grammaticale structuur en hun betekenis hoeven te doen. Een voorbeeld: in de advertentiekrant ViaVia las ik midden jaren negentig een tekst van een meneer uit Amsterdam Zuid-Oost die zijn erotische diensten aanbood aan alle dames van Groot-Amsterdam die ernaar haakten om eens met een echte kerel van Surinaamse afkomst tussen de lakens te belanden. Hij beschreef zijn maten nogal plastisch, maar de zin die me altijd is bijgebleven (en die ik talloze malen voor me uit heb gemompeld) is deze, de steller gebruikte hem als postscriptum: ‘Meerdere negers op afroep beschikbaar.’ Doorgaan met het lezen van “Toverformules”

Dichters van het nieuwe millennium (2): het veld

Dit is een vervolg op ‘Dichters van het nieuwe millennium (1)’.

9789460042669_Dichters-van-het-nieuwe-millennium1-1024x918De redacteuren en schrijvers van DvhNM hebben het maar lastig met ‘het veld’. Welke dichter hoort waar thuis en hoe kan men hem zo goed mogelijk plaatsen? Daar ligt geen wetenschappelijke interesse aan ten grondslag, dat is een vorm van machtsdenken waar de gemiddelde academicus weliswaar tegen hoort te zijn, maar waar hij toch af en toe aan meedoet omdat hij er een beetje opgewonden van raakt. Marc van Oostendorp (ooit gratis professor in Leiden omdat het Meertensinstituut zijn salaris doorbetaalde, want ook ijdelheid is niet alle wetenschappers vreemd) toont dit dilemma mooi in zijn ‘recensie’ op het boek (hier te lezen). Deze is verpakt als lofzang, maar de close-reader die door alle wateren is gewassen ziet hoe de landmijnen die hij zelf aanlegt een voor een ontploffen. Doorgaan met het lezen van “Dichters van het nieuwe millennium (2): het veld”

Dichters van het nieuwe millennium (1)

9789460042669_Dichters-van-het-nieuwe-millennium1-1024x918Bij de lezing van Dichters van het nieuwe millennium, Nederlandse en Vlaamse poëzie in de 21e eeuw (voortaan: DvhNM), een boek onder redactie van Jeroen Dera, Sarah Posman en Kila van der Starre.

Alles kan ik verdragen. Het verdorren van de bomen, in een laat seizoen, stervende bloemen, in de knop gebroken, het hoekje aardappelen kan ik met droge ogen zien rooien, daar ben ik werkelijk hard in. Maar jonge wetenschappers in zelf-volgeschreven boekjes, heel vlijtig bij elkaar getypt, ze zijn een beetje slap nog en gewend te luisteren naar hun baas, die wetenschappers – hoe ze in en uit hun eigen bedjes stappen, incest bedrijvend: nee. Doorgaan met het lezen van “Dichters van het nieuwe millennium (1)”

Lezen (89): Marnix Gijsen

421308Jan-Albert Goris leefde van 1899 tot 1984 en ging ruim vijfenzestig jaar daarvan door het leven als Marnix Gijsen. Vanaf 1919 als dichter en sinds eind van de jaren veertig ook als prozaschrijver. Toen ik op de middelbare school zat, was hij als oud nieuws. Niemand las hem, al waren er leerlingen die Het boek van Joachim van Babylon op de lijst hadden staan. Volgens mij waren er van dat boek geen exemplaren (meer) aanwezig in de bibliotheek; men gaf de samenvattingen aan elkaar door. Ik herinner me dat ik Goed en kwaad ooit heb gelezen, maar waar het boek over ging zou ik niet meer kunnen navertellen. Op mijn lijst was het niet terug te vinden. Doorgaan met het lezen van “Lezen (89): Marnix Gijsen”

Lezen (88): Marcellus Emants

lg_454Een nagelaten bekentenis las ik ooit, lang geleden, toen ik studeerde. Nu heb ik de zegeningen van DBNL ontdekt en herlas ik het boek in de trein, op mijn telefoon, ik begon erin tijdens een vertraging en kon het toen niet meer wegleggen. Ik herinner me dat ik het vroeger een goed boek vond, en dat is nog steeds zo. Sterker, volgens mij vind ik het boek nu beter dan toen ik begin twintig was. Waarschijnlijk komt dat door de bittere boodschap, die Emants in zijn ‘naturalistische’ stijl weet te verbergen: de mens is alleen en is alleen in staat tot het slechtste en daarna is hij alleen bereid om het slechtste wat in hem is verborgen te houden. Wel lekker. Doorgaan met het lezen van “Lezen (88): Marcellus Emants”

Lezen (87): Pauline Réage en Franz Kafka

lg_477287Dit weekend herlas ik twee boeken: Het verhaal van O van Pauline Réage en Die Verwandlung van Franz Kafka. Eerstgenoemde is de erg goede vertaling (uit het Frans) van Histoire d’O, gemaakt door Adriaan Morriën. Kafka is in het Duits gratis beschikbaar, via Gutenberg. Ik herinner van beide boeken nog heel goed wanneer ik ze voor het eerst las: toen ik achttien was en ten dode bedroefd. Het verhaal van O was zo wonderbaarlijk, en opwindend, dat ik na lezing enige tijd uit het raam van mijn jongenskamer heb staan staren. Er wás dus een wereld, waarin mensen op die manier met elkaar verkeerden… Het boek van Kafka trof me omdat ik mezelf ook soms een Ungeziefer voelde, een door hormonen geteisterde puber met vet haar en een lichaam dat alleen afschuw kon wekken, een insect. Doorgaan met het lezen van “Lezen (87): Pauline Réage en Franz Kafka”