In de metro (48): Hysterie – strach z odmítnutí

In de metro zit een vrouw die het boek Hysterie – strach z odmítnutí leest: Hysterie – angst voor afwijzing. Ze is erg lang en erg dun, heeft heel lang haar en armen die lijken te zijn geschilderd door iemand die nog niet zo goed armen kan schilderen; alles is uit proportie. De ellebogen zitten veel te laag, de handen zijn ongeveer net zo lang als de onderarmen. Het is een knappe vrouw die helemaal tot het alleruiterste is opgerekt en daarna op de wereld losgelaten. Doorgaan met het lezen van “In de metro (48): Hysterie – strach z odmítnutí”

In de metro (30): Fernando Pessoa en Harrie Lemmens

Ik zit voor mijn laptop en denk aan de metro. Lijn B, de gele lijn. Dat is voor mij nu al meer dan twee jaar de hoofdader van Praag, alles wat ik normaal gesproken moet doen begint of eindigt in lijn B. Linka. Ik lees een gedicht van Fernando Pessoa, in de vertaling van Harrie Lemmens, een verre neef van Fernando: Doorgaan met het lezen van “In de metro (30): Fernando Pessoa en Harrie Lemmens”

De Avonden van Gerard Reve herlezen

Op mijn Facebook-pagina deed ik verslag van mijn herlezing van De Avonden. Ik ben geen volledig overtuigde Reviaan, maar ik hou wel van het werk van Reve, en De Avonden was daarin altijd een beetje een witte plek. Lees hieronder mijn stukken onder elkaar. Na herlezing weet ik één ding zeker: ik ga in 2020 meer Reve lezen en, vooral, herlezen.

Eerste dag

Op zondagmorgen 22 december 1946 begint de debuutroman De Avonden van Gerard Reve (toen nog Simon van het Reve). Dat is vandaag 73 jaar geleden. Ik heb nooit ‘meegelezen’ met het boek zoals sommige Revianen doen: elk jaar op 22 december beginnen met hoofdstuk 1 en op 31 december eindigen met hoofdstuk 10. Doorgaan met het lezen van “De Avonden van Gerard Reve herlezen”

In de metro (47): Antiquarenleed

Er zitten twee meisjes tegenover me in de metro. Het ene leest een boek van Paulo Coelho. Ik kan de titel niet zien. Het andere leest Eat, pray, love. Als je het positief bekijkt: ze lezen. Als je eerlijk bent: ga lekker op je telefoon kijken. De pocket van Eat, pray, love is behoorlijk voddig, het meisje is er niet heel erg voorzichtig mee geweest. Of is het een tigstehands exemplaar? Een al door heel veel vriendinnen voor haar verslonden doorgeefboek? Ik heb nog nooit een boek van Coelho of van Elizabeth Gilbert gelezen. Doorgaan met het lezen van “In de metro (47): Antiquarenleed”

Paul Demets en de paradox van de liefde voor poëzie

Dit is een gedicht. Je herkent deze tekstsoort over het algemeen aan de onwil om de regel helemaal uit te vullen en aan de grote hoeveelheid witregels. Wat het taalgebruik betreft: als vaagheid en een zekere hang naar mooie formuleringen die niet per se iets willen betekenen de boventoon voeren: grote kans dat het dan een gedicht betreft. Ik denk dat we deze tekst van Paul Demets, door mij gelezen op Neerlandistiek, en genomen uit de bundel De klaverknoop waarvoor Demets de Jan Campert-prijs kreeg, daarom met een gerust hart ‘een gedicht’ kunnen noemen, zeker omdat Demets zelf dat ook doet. Het ding heet ‘Haas’: Doorgaan met het lezen van “Paul Demets en de paradox van de liefde voor poëzie”

Een geringe wig van klaarte

Ik ken iemand die Paul van Ostaijen spaart. Mensen die boeken van schrijvers sparen, lezen niet. Tenminste, dat denk ik altijd. Lezen houdt maar van kopen af, zegt die vriend altijd. Het heeft jaren geduurd voordat ik die uitspraak thuis kon brengen. Pas na lezen van Verzonken boeken van Gerrit Komrij viel bij mij het kwartje: ‘De bibliofiel leidt een deerniswekkend bestaan. Geen sprank hoop dringt ooit in zijn leven door. Hij is een toonbeeld van geestelijke stilstand. Hij leest nooit eens een boek. Want lezen houdt maar af van kopen.’ Doorgaan met het lezen van “Een geringe wig van klaarte”